Chwalić Cię będę, Panie, całym sercem moim,
opowiem wszystkie cudowne Twe dzieła.
Cieszyć się będę i radować Tobą,
Psalm będę śpiewać na cześć Twego imienia, o Najwyższy.
(Ps 9,2–3)


 

Psalm 119 (118), 121-136 (Ain-Pe) /wg BT wyd. 4/

Ain

121 Wykonuję prawo i sprawiedliwość:

nie wydawaj mię moim ciemięzcom!

122 Chroń swego sługę dla [jego] dobra,

aby nie uciskali mię zuchwalcy.

123 Moje oczy ustają wypatrując Twojej pomocy

i sprawiedliwej Twej mowy.

124 Postąp ze sługą swoim według swej łaskawości

i naucz mnie Twoich ustaw!

125 Jestem Twoim sługą, daj mi zrozumienie,

bym poznał Twoje napomnienia.

126 Dla Pana czas już jest działać:

pogwałcili Twoje Prawo.

127 Przeto miłuję Twoje przykazania

bardziej niż złoto,

niż złoto najczystsze.

128 Dlatego kieruję się wszystkimi Twoimi postanowieniami

i nienawidzę wszelkiej drogi fałszu.

Pe

129 Twoje napomnienia są przedziwne,

dlatego przestrzega ich moja dusza.

130 Przystępność Twoich słów oświeca

i naucza niedoświadczonych.

131 Otwieram swe usta i chłonę powietrze,

bo pragnę Twoich przykazań.

132 Zwróć się do mnie i zmiłuj się nade mną,

tak jak postępujesz z tymi, co imię Twe miłują.

133 Moje kroki umocnij Twoją mową,

niech nie panuje we mnie żadna niegodziwość!

134 Wyzwól mię z ludzkiego ucisku,

a będę strzegł Twych postanowień.

135 Okaż światło Twojego oblicza Twemu słudze

i naucz mię Twoich ustaw!

136 Strumienie łez płyną z mych oczu,

bo nie zachowano Twojego Prawa.

 

Chroń swego sługę. W strofie „Ain” Psalmista kilkakrotnie używa określenia „sługa” (hebrajski termin rozpoczyna się właśnie od spółgłoski „ain”) mówiąc o swojej relacji względem Boga. Posługiwanie Bogu było wpisane w życie ludu Izraela ze względu na przymierze, które Bóg zawarł z tym narodem. Służyć Bogu oznaczało przede wszystkim składać Mu ofiary i dary. W imieniu ludu w świątyni czynili to kapłani i lewici, którym przysługiwał tytuł „sług Boga”. Kult Boga obejmował także modlitwę, śpiew, adorację. Służba Bogu nie ograniczała się do kultu, ale rozciągała się na całe życie ludu Izraela, a jej wyrazem było posłuszeństwo Bożym przykazaniom, prawu Przymierza. „Za Panem, Bogiem swoim, pójdziesz, Jego głosu będziesz słuchał, Jemu będziesz służył i przylgniesz do Niego” (Pwt 13,5). Psalmista z pewnością odwołuje się do takiej służby Bogu, która wyraża się w posłuszeństwie Bożemu prawu, w sprawiedliwym życiu. Prosi o pomoc Boga przeciw swoim nieprzyjaciołom, o Jego „sprawiedliwą mowę” (w. 123), możliwe, że wobec przeciwników oskarżających go w sądzie. Psalmista jest pokornym sługą Pana, ponieważ prosi Go także, by lepiej rozumiał i wypełniał Jego prawo (zob. ww. 124n.135).

Twoje napomnienia są przedziwne. Pochwała Bożego prawa otwiera strofę „Pe”. Psalmista mówi, że Boże prawo „oświeca” człowieka. Symbolika światła użyta została w tej strofie zarówno w odniesieniu do słów Pana, jak i wobec samego Boga (por. w.130 i w.135). Poprzez gest szeroko otwartych ust chwytających powietrze Psalmista podkreśla pragnienie Bożych przykazań, ich poznawania i życia nimi. Zanosi do Boga prośbę o uwolnienie od ciemięzców zewnętrznych i wewnętrznego wroga, jakim może być jakaś własna wewnętrzna niegodziwość. Jego gorliwość o zachowanie Bożego prawa wyraża się także w płaczu, gdy to prawo się lekceważy albo nie zachowuje się.

Boże Ojcze, przyjmij pokorną służbę naszych warg, które Cię wielbią, Tobie dziękują i ku Tobie zanoszą pokorne prośby. Przez Chrystusa Pana naszego. Amen.

o. Michał Baranowski OFMConv

O autorze

o. dr Michał Baranowski OFMConv (ur. 04.02.1964 r. w Lęborku) jest biblistą specjalizującym się w egzegezie Starego Testamentu. Bardzo leży mu na sercu, by Słowo Boże docierało do tych, którzy go pragną i potrzebują. Z tego powodu angażował się w pracę formacyjną z nauczycielami, nowicjuszami (jako mistrz nowicjatu), klerykami swego zakonu (przez wiele lat był wykładowcą i rektorem seminarium w Łodzi-Łagiewnikach) i studentami teologii (jest wykładowcą UKSW). Obecnie łączy pracę dydaktyczną z funkcją duszpasterza akademickiego w Poznaniu.

Jest osobą ujmującą autentyzmem swego życia, prostotą i bezpośredniością w kontaktach, subtelnością. Mądrze i spokojnie potrafi wiele wyjaśnić, powiedzieć o sprawach trudnych tak, że otwiera ich głębię, a nie straszy złożonością. Jest wielkim darem Opatrzności, że zechciał współpracować z BSB i dzielić się z nami swą wiedzą i głębokim przeżyciem Księgi Psalmów.

o. dr hab. Waldemar Linke CP, Wicekanclerz BSB


Poprzednie rozważania:

Psalm-119 121-136

Psalm-119 105-120

Psalm 119 89-104

Psalm 119 73-88

Psalm 119 57-72

Psalm 119 32-56

Psalm-119 17-32

Psalm-119 1-16

Psalm 118

Psalm 117

Psalm 116

Psalm 115

Psalm 114

Psalm 113

Psalm 112

Psalm 111

Psalm 110

Psalm 109

Psalm 108

Psalm 107

Psalm 106

Psalm 105

Psalm 104

Psalm 103

Psalm 102

Psalm 101

Psalm 100

Psalm 99

Psalm 98

Psalm 97

Psalm 96

Psalm 95

Psalm 94

Psalm 93

Psalm 92

Psalm 91

Psalm 90

Psalm 89

Psalm 88

Psalm 87

Psalm 86

Psalm 85

Psalm 84

Psalm 83

Psalm 82

Psalm 81

Psalm 80

Psalm 79

Psalm 78_cz.2

Psalm 78_cz1 (1)

Psalm 77

Psalm 76

Psalm 75

Psalm 74

Psalm 73

Psalm 72

Psalm 71

Psalm 70

Psalm 69

Psalm 68

Psalm 67

Psalm 66

Psalm 65

Psalm 64

Psalm 63

Psalm 62

Psalm 61

Psalm 60

Psalm 59

Psalm 58

Psalm 57

Psalm 56

Psalm 55

Psalm 54

Psalm 53

Psalm 52

Psalm 51

Psalm 50

Psalm 49

Psalm 48

Psalm 47

Psalm 46

Psalm 45

Psalm 44

Psalmy 42 i 43

Psalm 41

Psalm 40

Psalm 39

Psalm 38

Psalm 37

Psalm 36

Psalm 35

Psalm 34

Psalm 33

Psalm 32

Psalm 31

Psalm 30

Psalm 29

Psalm 28

Psalm 27

Psalm 26

Psalm 25

Psalm 24

Psalm 23

Komentarze  S. M. Judyta Pudełko PDDM

Psalm_22

Psalm_21

Psalm_20

Psalm_19

Psalm_18

Psalm_17

Psalm_16

Psalm_15

Psalm_14

Psalm_13

Psalm_12

Psalm_11

Psalm_10

Psalm_9

Psalm_8

Psalm_7

Psalm_6

Psalm_5

Psalm_4

Psalm_3

Psalm_2

Psalm_1

Psalm 119 (118), 105-120 (Nun-Samek) /wg BT wyd. 4/
Psalm 119 (118), 137-152 (Sade-Kof) /wg BT wyd. 4/