Chwalić Cię będę, Panie, całym sercem moim,
opowiem wszystkie cudowne Twe dzieła.
Cieszyć się będę i radować Tobą,
Psalm będę śpiewać na cześć Twego imienia, o Najwyższy.
(Ps 9,2–3)


Psalm 107 (106)  /wg BT wyd. 4/

1 Wysławiajcie Pana, bo dobry,

bo na wieki Jego łaskawość.

2 Niechaj to mówią odkupieni przez Pana,

ci, których wybawił z rąk przeciwnika

3 i których zgromadził z obcych krajów,

ze wschodu i zachodu,

z północy i południa.

4 Błądzili na pustyni, na odludziu:

do miasta zamieszkałego nie znaleźli drogi.

5 Cierpieli głód i pragnienie,

i ustawało w nich życie.

6 W swoim ucisku wołali do Pana,

a On ich uwolnił od trwogi.

7 I powiódł ich prostą drogą,

tak że doszli do miasta zamieszkałego.

8 Niech dzięki czynią Panu za Jego miłosierdzie,

za Jego cuda dla synów ludzkich,

9 bo nasycił tego, który jest zgłodniały,

i łaknącego napełnił dobrami.

10 Siedzieli w ciemnościach i mroku,

uwięzieni nędzą i żelazem,

11 gdyż bunt podnieśli przeciw słowom Bożym

i pogardzili zamysłem Najwyższego.

12 Trudami przygiął ich serca:

chwiali się, lecz nikt im nie pomógł.

13 I w swoim ucisku wołali do Pana,

a On ich uwolnił od trwogi.

14 I wyprowadził ich z ciemności i mroku,

a ich kajdany pokruszył.

15 Niech dzięki czynią Panu za Jego łaskawość,

za Jego cuda dla synów ludzkich,

16 gdyż bramy spiżowe wyłamał

i skruszył żelazne wrzeciądze.

17 Chorowali na skutek swoich grzesznych czynów

i nędzę cierpieli przez swoje występki;

18 obrzydło im całe jedzenie

i byli bliscy bram śmierci.

19 W swoim ucisku wołali do Pana,

a On ich uwolnił od trwogi.

20 Posłał swe słowo, aby ich uleczyć

i wyrwać z zagłady ich życie.

21 Niech dzięki czynią Panu za Jego łaskawość,

za Jego cuda dla synów ludzkich!

22 I niech składają ofiary dziękczynne,

niech głoszą z radością Jego dzieła!

23 Ci, którzy na statkach ruszyli na morze,

aby uprawiać handel na ogromnych wodach,

24 ci widzieli dzieła Pana

i Jego cuda wśród głębiny.

25 Powiedział On i wzbudził

wicher burzliwy,

i spiętrzył jego fale.

26 Wznosili się aż pod niebo, spadali aż do głębi;

ich dusza truchlała w nieszczęściu.

27 Zataczali się i chwiali jak pijani,

cała ich mądrość zawiodła.

28 I w swoim ucisku wołali do Pana,

a On ich uwolnił od trwogi.

29 Zamienił burzę w wietrzyk łagodny,

a fale morskie umilkły.

30 Radowali się z tego, że nastała cisza,

i że On przywiódł ich do upragnionej przystani.

31 Niech dzięki czynią Panu za Jego łaskawość,

za Jego cuda dla synów ludzkich!

32 I niech Go sławią w zgromadzeniu ludu

i na radzie starców niechaj Go chwalą!

33 Rzeki zamienia On w pustynię,

oazy na ziemię spragnioną,

34 ziemię żyzną na słony ugór

skutkiem niegodziwości jej mieszkańców.

35 Pustynię zamienił w zbiornik wody,

a ziemię suchą w oazę.

36 I tam osiedlił zgłodniałych,

i założyli miasta zamieszkałe.

37 Obsiali pola, zasadzili winnice

i zyskali zbiory owoców.

38 Pobłogosławił im, a bardzo się rozmnożyli,

i dał im bydła niemało.

39 Potem zmalała ich liczba i podupadli

pod naciskiem niedoli i utrapienia.

40 Lecz Ten, który wylewa wzgardę na władców

i każe im błądzić przez puste bezdroża,

41 podniósł nędzarza z niedoli,

rozmnożył rodziny jak trzody.

42 Pobożni widzą to i radują się,

a wszelka niegodziwość musi zamknąć swe usta.

43 Kto mądry, niech to zachowa,

niech rozważa [dzieła] łaski Pana!

 

Wysławiajcie Pana, bo dobry! Psalm 107 wzywa, podobnie jak poprzedni, do uwielbienia Boga w Jego dobroci i łaskawości, ale tym razem temat grzechu nie jest tak bardzo eksponowany. Zaproszenie skierowane jest do ludzi, którzy doznali łaski wybawienia z różnych sytuacji nieszczęścia. Psalmista krótko opisuje taką sytuację, w której Pan przyszedł im z pomocą, a następnie wzywa ich do dziękczynienia. Jak refren powracają słowa: „Niech dzięki czynią Panu … za Jego cuda dla synów ludzkich” (ww.8.15.21.31).

Błądzili na pustyni, na odludziu. Zabłądzenie na pustyni groziło śmiercią z głodu i pragnienia, ale Pan wysłuchał błagania i pomógł dotrzeć do zamieszkałego miasta. Ogólny opis może dotyczyć albo indywidualnych sytuacji, albo wędrówki Izraela przez pustynię do Ziemi Obiecanej. „Niech dzięki czynią Panu za Jego miłosierdzie, … bo nasycił tego, który jest zgłodniały i łaknącego napełnił dobrami” (ww.8n).

Siedzieli w ciemnościach i mroku, uwięzieni nędzą i żelazem. Uwięzieni w lochu, czy też pustej cysternie na wodę (por. Jr 38,6), zmuszani do ciężkich robót, ponosili karę – Psalmista podaje to wyraźnie – za bunt przeciw Bożym przykazaniom. Ponownie opis jest ogólny, więc może dotyczyć różnych konkretnych sytuacji, może też być symbolicznym obrazem babilońskiej niewoli Izraela. Ale gdy uwięzieni zwrócili się ze skruchą do Boga o pomoc, On sprawił ich uwolnienie. „Niech dzięki czynią Panu za Jego łaskawość, … gdyż bramy spiżowe wyłamał i skruszył żelazne wrzeciądze” (ww.15n).

Chorowali na skutek swoich grzesznych czynów. Choroba zazwyczaj uważana była za karę. Gdy zagrażała ludzkiemu życiu jedynym ratunkiem było błagać Boga o przebaczenie grzechu i uzdrowienie. A Pan zmiłował się i sprawił uzdrowienie, niejako wydostał z dołu śmierci. „Niech dzięki czynią Panu … i niech składają ofiary dziękczynne” (ww.21n).

Ci, którzy na statkach ruszyli na morze, aby uprawiać handel. Dla podróżujących statkami po morzach szczególnym zagrożeniem życia były burze powodujące zniszczenie statku i ludzi. A oto modlitwa do Boga przyniosła nagłe uspokojenie morza i pomyślne dotarcie do przystani. „Niech dzięki czynią Panu…”

Podniósł nędzarza z niedoli, rozmnożył rodziny. Następna część psalmu 107 odchodzi od dotychczasowego schematu. W duchu tekstów Iz 40-55 wysławia potęgę i dobroć Boga, który czuwał nad ludem Izraela, wśród doli i niedoli jego wędrówki przez pustynię i życia w Ziemi Obiecanej.

Boże Ojcze, Ty wielokrotnie objawiłeś swoją łaskawość wobec ludu Izraela, a dzisiaj  wszyscy obciążeni i utrudzeni mogą doświadczyć pokrzepienia i ratunku. Przez Chrystusa Pana naszego. Amen.

Michał Baranowski OFMConv

O autorze

o. dr Michał Baranowski OFMConv (ur. 04.02.1964 r. w Lęborku) jest biblistą specjalizującym się w egzegezie Starego Testamentu. Bardzo leży mu na sercu, by Słowo Boże docierało do tych, którzy go pragną i potrzebują. Z tego powodu angażował się w pracę formacyjną z nauczycielami, nowicjuszami (jako mistrz nowicjatu), klerykami swego zakonu (przez wiele lat był wykładowcą i rektorem seminarium w Łodzi-Łagiewnikach) i studentami teologii (jest wykładowcą UKSW). Obecnie łączy pracę dydaktyczną z funkcją duszpasterza akademickiego w Poznaniu.

Jest osobą ujmującą autentyzmem swego życia, prostotą i bezpośredniością w kontaktach, subtelnością. Mądrze i spokojnie potrafi wiele wyjaśnić, powiedzieć o sprawach trudnych tak, że otwiera ich głębię, a nie straszy złożonością. Jest wielkim darem Opatrzności, że zechciał współpracować z BSB i dzielić się z nami swą wiedzą i głębokim przeżyciem Księgi Psalmów.

o. dr hab. Waldemar Linke CP, Wicekanclerz BSB


Poprzednie rozważania:

Psalm 107

Psalm 106

Psalm 105

Psalm 104

Psalm 103

Psalm 102

Psalm 101

Psalm 100

Psalm 99

Psalm 98

Psalm 97

Psalm 96

Psalm 95

Psalm 94

Psalm 93

Psalm 92

Psalm 91

Psalm 90

Psalm 89

Psalm 88

Psalm 87

Psalm 86

Psalm 85

Psalm 84

Psalm 83

Psalm 82

Psalm 81

Psalm 80

Psalm 79

Psalm 78_cz.2

Psalm 78_cz1 (1)

Psalm 77

Psalm 76

Psalm 75

Psalm 74

Psalm 73

Psalm 72

Psalm 71

Psalm 70

Psalm 69

Psalm 68

Psalm 67

Psalm 66

Psalm 65

Psalm 64

Psalm 63

Psalm 62

Psalm 61

Psalm 60

Psalm 59

Psalm 58

Psalm 57

Psalm 56

Psalm 55

Psalm 54

Psalm 53

Psalm 52

Psalm 51

Psalm 50

Psalm 49

Psalm 48

Psalm 47

Psalm 46

Psalm 45

Psalm 44

Psalmy 42 i 43

Psalm 41

Psalm 40

Psalm 39

Psalm 38

Psalm 37

Psalm 36

Psalm 35

Psalm 34

Psalm 33

Psalm 32

Psalm 31

Psalm 30

Psalm 29

Psalm 28

Psalm 27

Psalm 26

Psalm 25

Psalm 24

Psalm 23

Komentarze  S. M. Judyta Pudełko PDDM

Psalm_22

Psalm_21

Psalm_20

Psalm_19

Psalm_18

Psalm_17

Psalm_16

Psalm_15

Psalm_14

Psalm_13

Psalm_12

Psalm_11

Psalm_10

Psalm_9

Psalm_8

Psalm_7

Psalm_6

Psalm_5

Psalm_4

Psalm_3

Psalm_2

Psalm_1

Psalm 106 (105) /wg BT wyd. 4/
Psalm 108 (107) /wg BT wyd. 4/