Komentarze biblijne

Przy lekturze każdego fragmentu Pisma Świętego należy zwrócić uwagę na kontekst przedstawionego wydarzenia, a może on być wieloraki: historyczny, geograficzny, społeczny, kulturowy, okolicznościowy, sytuacyjny, wreszcie literacki, teologiczny i biblijny. Wymieniliśmy najważniejsze z możliwych, choć z pewnością można by znaleźć ich jeszcze więcej. Nie zawsze trzeba korzystać z wszystkich rodzajów kontekstu. Perykopa, którą obecnie  rozważamy, stanowi dobry przykład do zastosowania w jej interpretacji tylko niektórych z przytoczonych możliwości kontekstu. Należy pamiętać, że na tym etapie publicznej

Ten krótki fragment powiązany jest tematycznie z poprzednim (Mt 11, 7-17) poprzez nawiązanie do Jana Chrzciciela, ale tylko pośrednio. Jego zasadniczym tematem są ludzie, z którymi Jezus spotykał się w czasie swojej ziemskiej działalności, ich reakcja na wydarzenia zbawcze związane z Jezusem i  Jego poprzednikiem. Pomimo iż sąd Jezusa o tych  ludziach  jest dosyć krytyczny, nie odczuwa się w Jego słowach jakiegoś wielkiego ładunku emocji. Jest to raczej smutna, ale spokojna refleksja nad rzeczywistą kondycją adresatów zbawienia. W kontekście

Dotychczas w naszych rozważaniach zasadniczo trzymaliśmy się porządku perykop wyznaczonych przez edycję tak zwanej Biblii Paulistów. W tym przypadku odstąpimy od tej zasady, skupiając się nad nieco krótszym fragmentem, niż chce tego wspomniane wydanie Pisma Świętego (Mt 11, 7-19). Wydaje się, że o ile początek proponowanej nam perykopy odnosi się wprost do  Jana Chrzciciela, o tyle końcowe wersety, chociaż wspominają tę postać, to jednak podejmują już inny, oddzielny temat. W naszym podejściu idziemy za porządkiem

Znaczna część jedenastego rozdziału Ewangelii Mateusza – ponad połowa – poświęcona jest osobie Jana Chrzciciela. Pierwsze dwie perykopy dotyczą wprost tej postaci, a trzecia wyraźnie nawiązuje do jego osoby i działalności. Po raz ostatni ewangelista wspomniał Jana Chrzciciela w związku z rozpoczęciem publicznej działalności Jezusa, informując, że uwięzienie Chrzciciela dało początek wystąpieniu Jezusa (Mt 4, 12.17). O samym aresztowaniu Jana, o jego przyczynie, Mateusz –  na razie – nie podał żadnych

Ostatni fragment mowy do apostołów odbiega w swojej tonacji od poprzednich wypowiedzi Jezusa. W tych wersetach nie znajdujemy już ostrzeżeń ani gróźb. Perykopa w całości zdominowana jest obietnicami Jezusa, lecz nie tylko dla tych, którzy w Niego uwierzyli i w Jego imieniu będą głosili słowo i czynili dobro, ale również – a może przede wszystkim – dla adresatów Dobrej Nowiny. Jezus nieustannie podkreśla swoją łączność z Ojcem. O wiele bardziej pokazuje to Ewangelia Jana, ale – jak widzimy – motyw

Dalsza część mowy Jezusa skierowanej do apostołów stanowi kontynuację wcześniejszych tematów, takich jak: konflikty i prześladowania z powodu wiary w Jezusa, oraz radykalna wierność wobec Niego. Interesująca nas perykopa nie tylko podejmuje te idee, ale jeszcze bardziej je pogłębia, obrazuje, wreszcie radykalizuje. Zauważamy też, że nauka Jezusa coraz wyraźniej zmierza do ogłoszenia nagrody dla tych, którzy poświęcili Mu swoje życie. W pełni zostanie to powiedziane w końcowym fragmencie (Mt 10, 40-42), ale już teraz Jezus mówi o prawdziwym życiu dla