Komentarze biblijne
Księga Przysłów
3. Przestrogi przed wejściem w złe towarzystwo sprowadzające na przestępczą drogę (Prz 1,10-19) | Ks. Janusz Kręcidło MS
10 Synu mój, jeśli cię zwodzą grzesznicy, nie skłaniaj ku nim swej woli. 11 Jeśli mówią: „Chodź z nami! Czyhajmy na krew! Zaczajmy się bez powodu na niewinnego! 12 Jak Szeol wchłoniemy ich życie, zdrowych pociągniemy do grobu. 13 Znajdziemy wszystko, co mają cenne, napełnimy nasze domy łupami. 14 Dziel z nami twój los, wszyscy będziemy mieli jedną sakwę”. 15 Synu mój, nie idź z nimi w drogę, trzymaj swą stopę z dala od ich
2. Posłuszeństwo mądrości przekazywanej przez ojca i matkę (Prz 1,8-9) | Ks. Janusz Kręcidło MS
8 Słuchaj, synu mój, karcenia twego ojca, i nie odrzucaj pouczeń twej matki, 9 gdyż są wspaniałym wieńcem na twej głowie, i naszyjnikiem na twojej szyi. Dwa przytoczone tutaj wersety otwierają zbiór nauk zawartych w rozdziałach 1 – 9 Księgi Przysłów. Jest to wezwanie, które mędrzec kieruje do swojego ucznia, nazywanego synem. To pierwsze wezwanie różni się od wszystkich następnych tym, że mędrzec nie wzywa tu do przyjęcia przez ucznia jego własnych napomnień, lecz karcenia ojca i pouczeń matki.
1. Klucze do biblijnych przysłów | Ks. Janusz Kręcidło MS
Wstęp do Księgi Przysłów – po co przysłowia? Prz 1,1-7 1 Przysłowia Salomona, syna Dawida, króla izraelskiego, 2 aby poznać mądrość i karność, zrozumieć słowa rozsądku, 3 zdobyć staranne wychowanie: sprawiedliwość, rzetelność, uczciwość; 4 aby prostaczkom udzielić rozwagi, a młodym rozsądku i wiedzy. 5 Mądry, słuchając, pomnaża swą wiedzę, rozumny nabywa biegłości: 6 by pojąć przysłowie i metaforę, słowa i zagadki mędrców. 7 Podstawą wiedzy jest bojaźń Jahwe, lecz głupcy
„Mądrość woła na ulicach” (Prz 1,20). Księga Przysłów
Jak powiedzieć to, co najważniejsze, w najmniejszej liczbie słów? Czy istnieje słowo, w którym da się zawrzeć mądrość, konieczną do życia? Zwięzłe, zapadające w pamięć, umysł i sumienie wyrażenie mądrości to jeden z powszechniejszych sposobów formułowania myśli i przekazywania jej, zarówno w formie żywego słowa, jak i na piśmie. Przysłowia, jakie znamy z Pisma Świętego, nie różnią się od strony formalnej od zbiorów pochodzących z Mezopotamii czy Egiptu. Jednak mądrość przysłów biblijnych ma na celu coś więcej, niż tylko dostarczenie wskazówek, jak mądrze,
Czytanie Ewangelii wg. św. Mateusza
85. Spór o tradycje i zwyczaje Mt 15, 1-9 (PZ) | ks. dr Adam Dynak
Piętnasty rozdział Ewangelii Mateusza tworzy pięć perykop. Pierwsza i druga dotyczą przepisów zwyczajowych. Spór z nauczycielami Pisma prowadzi Jezusa do wyjaśnienia tej tematyki z Jego punktu widzenia, z pozycji traktowania życia w perspektywie Królestwa Bożego na ziemi. Wspomniany spór pojawia się dosyć nieoczekiwanie w kontekście znaków i cudotwórczej działalności Jezusa, mimo to spotkanie z oponentami dobrze wpisuje się w ciąg narracji, stanowiąc jej ożywienie i ubogacenie. Po zrelacjonowaniu spornych kwestii obyczajowych, ewangelista w trzech kolejnych perykopach
84. Cudownie nakarmieni Mt 14, 13-21 | ks. dr Adam Dynak
Opowiadanie o cudownym nakarmieniu wielkiego tłumu słuchaczy Jezusa przekazują wszyscy ewangeliści (Mk 6, 34-44; Łk 9, 12-17; J 6, 1-15). Relacja Mateusza jest najkrótsza i najbardziej zwięzła. Pozostali ewangeliści postarali się o więcej szczegółów dotyczących tego wydarzenia. Charakterystyczne dla Mateusza jest to, że swoje opowiadanie wiąże ściśle z wcześniejszym przekazem o śmierci Jana Chrzciciela. Jezus, słysząc o śmierci proroka, odpłynął na miejsce pustynne i tam cudownie nakarmił słuchające
83. Śmierć Jana Chrzciciela Mt 14, 1-12 | ks. dr Adam Dynak
Kolejny rozdział Ewangelii Mateusza rozpoczyna się opisem śmierci wielkiego poprzednika Jezusa – Jana Chrzciciela. Kończąc radosną lekturę przypowieści, od razu wchodzimy w to smutne wydarzenie. Nie jest to jedyne miejsce w Ewangelii, kiedy tak się dzieje. Jest ona przecież osadzona w życiu i czytana w kontekście codzienności, a ta, jak wiadomo, posiada niewiarygodnie szeroki diapazon wydarzeń i sytuacji: od tych radosnych i euforycznych do smutnych i przygnębiających, od pięknych do ohydnych, od heroicznych do podłych i odpychających. Takie jest życie
82. W rodzinnym mieście Mt 13, 54-58 | ks. dr Adam Dynak
Ostatnią perykopę w Mt 13 można potraktować jako relację z pobytu Jezusa w rodzinnym mieście. Fragment ten wychodzi poza ramy nauczania w przypowieściach. O wizycie Jezusa w Nazarecie informują wszystkie ewangelie synoptyczne, każda jednak w innym kontekście przedstawia to wydarzenie (Mk 6, 1-6; Łk 4, 16-30). Relacja Mateusza jest najkrótsza i została umieszczona bezpośrednio po wielkiej mowie w przypowieściach. Ewangelista informuje o przybyciu Jezusa do miasta rodzinnego, a następnie relacjonuje Jego spotkanie z mieszkańcami
81. Opróżnianie sieci Mt 13, 47-53 | ks. dr Adam Dynak
Ostatni obraz z serii nauczania Jezusa w przypowieściach zawarty w Mt 13 również czerpie z codziennego życia mieszkańców Galilei, w odróżnieniu jednak od wcześniejszych obrazów ten najbardziej wydobywa ich rys eschatologiczny. Owszem, motyw końca świata wystąpił już w przypowieści o pszenicy i chwaście, ale wyraźnie ujawnił się dopiero w Jezusowym wyjaśnieniu (Mt 13, 36-43), natomiast w samej przypowieści nie od razu można go było dostrzec. W przypowieści o sieci Jezus bezpośrednio odnosi jej przesłanie do tego, co będzie miało miejsce przy
80. Znaleziony skarb Mt 13, 44-46 | ks. dr Adam Dynak
Czymś niezwykle wyjątkowym w Jezusowych przypowieściach jest zwięzłe i trafne ujęcie tematu. Owszem, Jezus niekiedy wygłaszał dłuższe przypowieści, z którymi jeszcze się spotkamy podczas lektury naszej Ewangelii, ale umiał też wyrazić bogactwo treści w bardzo krótkich opowiadaniach Do takich należą przypowieści o skarbie ukrytym w polu i drogocennej perle. Chociaż zazwyczaj występują one razem jako ta sama jednostka tekstu, to i tak wspólnie zajmują jedynie trzy ewangeliczne wersety. Najpierw królestwo niebieskie zostało
Różaniec odmawiany z Biblią – Biblia medytowana z Różańcem
Przesuwanie koralików różańca czy medytacja? Jaka jest i jaka będzie modlitwa chrześcijanina XXI wieku? Ma przynieść wyciszenie i o czyszczenie umysłu czy napełnić ten umysł refleksjami inspirującymi do życia? Są to pytania równie zasadne jak to, co powinna zawierać dobra dieta. Odpowiedź brzmi: wszystko, co potrzebne do życia. Potrzebujemy wyciszenia wewnętrznego gwaru przez zaprzęgnięcie naszych ust, rąk, umysłu do młyna mielącego formuły modlitewne. Potrzebujemy refleksji nad wskazaniami, jakie daje nam Bóg. Potrzebujemy obcowania z Bogiem, skupionego na samej Jego obecności.
Różaniec angażuje modlącego się na każdym poziomie, w każdym aspekcie jego osoby. Daje czas i możliwość, by przejść od modlitwy ustnej przez medytację do stanu, w którym dusza gotowa jest na spotkanie ze swym Panem i Zbawcą. Musi być jednak dobrze przygotowana. Dlatego proponujemy rozważania tajemnic różańcowych, które pomogą – odczytane przed odmówieniem każdej z nich – wykorzystać w pełni bogactwo, doświadczenie religijne, które ofiarowuje nam różaniec.
Ćwiczenie medytacyjne do lectio divina »
Czwarta tajemnica bolesna: Droga krzyżowa Pana Jezusa | o. dr hab. Waldemar Linke CP
Droga krzyżowa to rzeczywistość, którą znamy bardzo dobrze. Znamy nabożeństwo, które wiele osób odprawia także poza okresem Wielkiego Postu. Rosnącą popularność zdobywa sobie jego ekstremalna forma połączona z pozbawieniem się snu i znaczącym wysiłkiem fizycznym. Coraz więcej osób może powiedzieć, że ma już to doświadczenie za sobą. Jednak mówiąc o tym, że znamy drogę krzyżową, przede wszystkim odwołujemy się do metaforycznego znaczenia tego wyrażenia. Bolesny aspekt naszego życia, pasmo doświadczeń
Trzecia tajemnica bolesna: Cierniem ukoronowanie Pana Jezusa | o. dr hab. Waldemar Linke CP
Jezus z Nazaretu, potomek Dawida, był królem. Na to przyszedł na ziemię. „Piłat zatem powiedział do Niego: ‘A więc jesteś królem?’ Odpowiedział Jezus: ‘Tak, jestem królem. Ja się na to narodziłem i na to przyszedłem na świat, aby dać świadectwo prawdzie” (J 18,37). Łatwiej nam widzieć w Nim syna cieśli, pozamałżeńskie dziecko Maryi, osobę uznaną za niezrównoważoną przez swych braci. Bliższy nam jest biedny wędrowny rabbi z Nazaretu, przyjaciel celników i grzeszników. Królewska godność Jezusa jest dla nas
Druga tajemnica bolesna: Biczowanie Pana Jezusa | o. dr hab. Waldemar Linke CP
Przemoc fizyczna, bicie kogoś, nie mieści się w kanonie zachowań, które uznalibyśmy za dopuszczalne w naszym społeczeństwie. Jednocześnie zaś przemoc i jej konkretne przejawy obecne są w życiu: w rodzinie, środowisku dzieci i młodzieży, w kulturze masowej (np. film czy sport). Nie potrafimy powiedzieć, że nasze życie wolne jest od tego elementu. Ludzie wciąż są torturowani czy zastraszani przemocą. Relacje więźniów politycznych czy żołnierzy z armii opartej na poborze pełne są epizodów związanych z biciem. Dziś najgłośniej mówi się o dzieciach, które na skutek
Pierwsza tajemnica bolesna: Modlitwa w Ogrójcu | o. dr hab. Waldemar Linke CP
Pobyt lub pobyty Jezusa w Jerozolimie wiązały się z odwiedzaniem przez Niego świątyni Jahwe. Różni Ewangeliści w różny sposób piszą o tych wydarzeniach. Mateusz i Marek znają tylko jeden pobyt Jezusa w świętym mieście pod koniec życia. Łukasz dwa inne umieszcza w niemowlęctwie i na progu dojrzałości. Jan pisze zaś o kilku świątecznych odwiedzinach Jezusa w Jerozolimie podczas Jego publicznej działalności. Dorosły Jezus w świątyni nauczał zarówno słowem, jak też swym gwałtownym wystąpieniem mającym na celu
Piąta tajemnica światła: Ustanowienie Eucharystii | o. dr Michał Baranowski OFMConv
Opowiadanie o tym fundamentalnym dla uczniów Jezusa wydarzeniu zapisane zostało w trzech ewangeliach synoptycznych (Mt 26,26-29; Mk 14,22-25; Łk 22,19-20). Ale najstarszym pisanym świadectwem jest zapis w Pierwszym Liście św. Pawła do Koryntian (1Kor 11,23-26). Wszystkie zgodnie podają, że miało ono miejsce podczas ostatniej wieczerzy Jezusa z uczniami przed Jego męką i śmiercią. Wymieniają także istotne szczegóły ustanowienia tego Sakramentu. Jezus wziął chleb i dał uczniom, mówiąc: „To jest Ciało moje”, następnie
Czwarta tajemnica światła: Przemienienie Jezusa na górze Tabor | o. dr Michał Baranowski OFMConv
Opowiadanie o wydarzeniu, które nazywamy „Przemienieniem Pańskim” znajdziemy w trzech Ewangeliach synoptycznych (Mt 17,1-9; Mk 9,2-10; Łk 9,28-36). Podają one, że miało ono miejsce na „wysokiej górze”, w czasie nauczania Jezusa w Galilei. Przyjęło się w tradycji umieszczać je na górze Tabor. Tam też i obecnie znajduje się sanktuarium, do którego przybywają pielgrzymi, zwłaszcza w dniu 6 sierpnia na doroczne liturgiczne świętowanie tego wydarzenia. Nazwa „przemienienie” pochodzi bezpośrednio z ewangelicznych opisów, które podają, że Jezus wobec swych
Informacje
Dowiedz się więcej
