Komentarze biblijne
Księga Przysłów
3. Przestrogi przed wejściem w złe towarzystwo sprowadzające na przestępczą drogę (Prz 1,10-19) | Ks. Janusz Kręcidło MS
10 Synu mój, jeśli cię zwodzą grzesznicy, nie skłaniaj ku nim swej woli. 11 Jeśli mówią: „Chodź z nami! Czyhajmy na krew! Zaczajmy się bez powodu na niewinnego! 12 Jak Szeol wchłoniemy ich życie, zdrowych pociągniemy do grobu. 13 Znajdziemy wszystko, co mają cenne, napełnimy nasze domy łupami. 14 Dziel z nami twój los, wszyscy będziemy mieli jedną sakwę”. 15 Synu mój, nie idź z nimi w drogę, trzymaj swą stopę z dala od ich
2. Posłuszeństwo mądrości przekazywanej przez ojca i matkę (Prz 1,8-9) | Ks. Janusz Kręcidło MS
8 Słuchaj, synu mój, karcenia twego ojca, i nie odrzucaj pouczeń twej matki, 9 gdyż są wspaniałym wieńcem na twej głowie, i naszyjnikiem na twojej szyi. Dwa przytoczone tutaj wersety otwierają zbiór nauk zawartych w rozdziałach 1 – 9 Księgi Przysłów. Jest to wezwanie, które mędrzec kieruje do swojego ucznia, nazywanego synem. To pierwsze wezwanie różni się od wszystkich następnych tym, że mędrzec nie wzywa tu do przyjęcia przez ucznia jego własnych napomnień, lecz karcenia ojca i pouczeń matki.
1. Klucze do biblijnych przysłów | Ks. Janusz Kręcidło MS
Wstęp do Księgi Przysłów – po co przysłowia? Prz 1,1-7 1 Przysłowia Salomona, syna Dawida, króla izraelskiego, 2 aby poznać mądrość i karność, zrozumieć słowa rozsądku, 3 zdobyć staranne wychowanie: sprawiedliwość, rzetelność, uczciwość; 4 aby prostaczkom udzielić rozwagi, a młodym rozsądku i wiedzy. 5 Mądry, słuchając, pomnaża swą wiedzę, rozumny nabywa biegłości: 6 by pojąć przysłowie i metaforę, słowa i zagadki mędrców. 7 Podstawą wiedzy jest bojaźń Jahwe, lecz głupcy
„Mądrość woła na ulicach” (Prz 1,20). Księga Przysłów
Jak powiedzieć to, co najważniejsze, w najmniejszej liczbie słów? Czy istnieje słowo, w którym da się zawrzeć mądrość, konieczną do życia? Zwięzłe, zapadające w pamięć, umysł i sumienie wyrażenie mądrości to jeden z powszechniejszych sposobów formułowania myśli i przekazywania jej, zarówno w formie żywego słowa, jak i na piśmie. Przysłowia, jakie znamy z Pisma Świętego, nie różnią się od strony formalnej od zbiorów pochodzących z Mezopotamii czy Egiptu. Jednak mądrość przysłów biblijnych ma na celu coś więcej, niż tylko dostarczenie wskazówek, jak mądrze,
Czytanie Ewangelii wg. św. Mateusza
85. Spór o tradycje i zwyczaje Mt 15, 1-9 (PZ) | ks. dr Adam Dynak
Piętnasty rozdział Ewangelii Mateusza tworzy pięć perykop. Pierwsza i druga dotyczą przepisów zwyczajowych. Spór z nauczycielami Pisma prowadzi Jezusa do wyjaśnienia tej tematyki z Jego punktu widzenia, z pozycji traktowania życia w perspektywie Królestwa Bożego na ziemi. Wspomniany spór pojawia się dosyć nieoczekiwanie w kontekście znaków i cudotwórczej działalności Jezusa, mimo to spotkanie z oponentami dobrze wpisuje się w ciąg narracji, stanowiąc jej ożywienie i ubogacenie. Po zrelacjonowaniu spornych kwestii obyczajowych, ewangelista w trzech kolejnych perykopach
84. Cudownie nakarmieni Mt 14, 13-21 | ks. dr Adam Dynak
Opowiadanie o cudownym nakarmieniu wielkiego tłumu słuchaczy Jezusa przekazują wszyscy ewangeliści (Mk 6, 34-44; Łk 9, 12-17; J 6, 1-15). Relacja Mateusza jest najkrótsza i najbardziej zwięzła. Pozostali ewangeliści postarali się o więcej szczegółów dotyczących tego wydarzenia. Charakterystyczne dla Mateusza jest to, że swoje opowiadanie wiąże ściśle z wcześniejszym przekazem o śmierci Jana Chrzciciela. Jezus, słysząc o śmierci proroka, odpłynął na miejsce pustynne i tam cudownie nakarmił słuchające
83. Śmierć Jana Chrzciciela Mt 14, 1-12 | ks. dr Adam Dynak
Kolejny rozdział Ewangelii Mateusza rozpoczyna się opisem śmierci wielkiego poprzednika Jezusa – Jana Chrzciciela. Kończąc radosną lekturę przypowieści, od razu wchodzimy w to smutne wydarzenie. Nie jest to jedyne miejsce w Ewangelii, kiedy tak się dzieje. Jest ona przecież osadzona w życiu i czytana w kontekście codzienności, a ta, jak wiadomo, posiada niewiarygodnie szeroki diapazon wydarzeń i sytuacji: od tych radosnych i euforycznych do smutnych i przygnębiających, od pięknych do ohydnych, od heroicznych do podłych i odpychających. Takie jest życie
82. W rodzinnym mieście Mt 13, 54-58 | ks. dr Adam Dynak
Ostatnią perykopę w Mt 13 można potraktować jako relację z pobytu Jezusa w rodzinnym mieście. Fragment ten wychodzi poza ramy nauczania w przypowieściach. O wizycie Jezusa w Nazarecie informują wszystkie ewangelie synoptyczne, każda jednak w innym kontekście przedstawia to wydarzenie (Mk 6, 1-6; Łk 4, 16-30). Relacja Mateusza jest najkrótsza i została umieszczona bezpośrednio po wielkiej mowie w przypowieściach. Ewangelista informuje o przybyciu Jezusa do miasta rodzinnego, a następnie relacjonuje Jego spotkanie z mieszkańcami
81. Opróżnianie sieci Mt 13, 47-53 | ks. dr Adam Dynak
Ostatni obraz z serii nauczania Jezusa w przypowieściach zawarty w Mt 13 również czerpie z codziennego życia mieszkańców Galilei, w odróżnieniu jednak od wcześniejszych obrazów ten najbardziej wydobywa ich rys eschatologiczny. Owszem, motyw końca świata wystąpił już w przypowieści o pszenicy i chwaście, ale wyraźnie ujawnił się dopiero w Jezusowym wyjaśnieniu (Mt 13, 36-43), natomiast w samej przypowieści nie od razu można go było dostrzec. W przypowieści o sieci Jezus bezpośrednio odnosi jej przesłanie do tego, co będzie miało miejsce przy
80. Znaleziony skarb Mt 13, 44-46 | ks. dr Adam Dynak
Czymś niezwykle wyjątkowym w Jezusowych przypowieściach jest zwięzłe i trafne ujęcie tematu. Owszem, Jezus niekiedy wygłaszał dłuższe przypowieści, z którymi jeszcze się spotkamy podczas lektury naszej Ewangelii, ale umiał też wyrazić bogactwo treści w bardzo krótkich opowiadaniach Do takich należą przypowieści o skarbie ukrytym w polu i drogocennej perle. Chociaż zazwyczaj występują one razem jako ta sama jednostka tekstu, to i tak wspólnie zajmują jedynie trzy ewangeliczne wersety. Najpierw królestwo niebieskie zostało
Różaniec odmawiany z Biblią – Biblia medytowana z Różańcem
Przesuwanie koralików różańca czy medytacja? Jaka jest i jaka będzie modlitwa chrześcijanina XXI wieku? Ma przynieść wyciszenie i o czyszczenie umysłu czy napełnić ten umysł refleksjami inspirującymi do życia? Są to pytania równie zasadne jak to, co powinna zawierać dobra dieta. Odpowiedź brzmi: wszystko, co potrzebne do życia. Potrzebujemy wyciszenia wewnętrznego gwaru przez zaprzęgnięcie naszych ust, rąk, umysłu do młyna mielącego formuły modlitewne. Potrzebujemy refleksji nad wskazaniami, jakie daje nam Bóg. Potrzebujemy obcowania z Bogiem, skupionego na samej Jego obecności.
Różaniec angażuje modlącego się na każdym poziomie, w każdym aspekcie jego osoby. Daje czas i możliwość, by przejść od modlitwy ustnej przez medytację do stanu, w którym dusza gotowa jest na spotkanie ze swym Panem i Zbawcą. Musi być jednak dobrze przygotowana. Dlatego proponujemy rozważania tajemnic różańcowych, które pomogą – odczytane przed odmówieniem każdej z nich – wykorzystać w pełni bogactwo, doświadczenie religijne, które ofiarowuje nam różaniec.
Ćwiczenie medytacyjne do lectio divina »
Druga tajemnica radosna: Nawiedzenie | ks. dr Adam Dynak
Po odejściu anioła, Maryja od razu – „spiesząc się” – jak stwierdza Święty Łukasz, podąża do swojej krewnej Elżbiety, która z woli Bożej również bardzo blisko włączona jest w dzieła zbawcze. Podróż prostej Dziewczyny z Nazaretu, aktualnie już Matki Zbawiciela do krainy judejskiej, jawi się bardzo ważnym faktem w historii zbawienia, zapewniając jej pożądany ferment. Chociaż wydarzenia z Ewangelii Dzieciństwa Jezusa otrzymały status tajemnic radosnych w modlitwie różańcowej, to jednak wydaje się,
Pierwsza tajemnica radosna: Zwiastowanie | ks. dr Adam Dynak
„Gdy zaś wypełnił się czas, Bóg zesłał swego Syna, który urodził się z kobiety…” (Ga 4, 4). To jedyne w listach św. Pawła wyrażenie mariologiczne, jednoznacznie odnosi się do wydarzenia wcielenia Syna Bożego, które zostało zapowiedziane i dokonane w momencie Zwiastowania. Wtedy nastąpił ten szczytowy i centralny moment w Bożych planach zbawienia, wtedy poczęły urzeczywistniać się wszystkie proroctwa Starego Testamentu. To, co Bóg przygotowywał przez wieki, doczekało się swojej finalizacji. Wypowiedź św. Pawła uświadamia nam,
Ćwiczenie medytacyjne do lectio divina | o. dr hab. Waldemar Linke CP
Do wybranego lub określonego wcześniej tekstu biblijnego (np. z liturgii mszalnej albo liturgii godzin) należy wcześniej podejść po prostu jako do tekstu, który należy zrozumieć: przeczytać go starannie, zastanowić się nad tym, co w nim budzi nasze wątpliwości i pytania. Odpowiada to lectio w modelu lectio divina. Najlepiej zrobić to dzień wcześniej, a nie należy tego robić bezpośrednio przed ćwiczeniem medytacyjnym. Należy zwrócić uwagę nie tylko na konkretny fragment tekstu, ale na szerszy kontekst w księdze, do której należy, w dziejach zbawienia, w kulturze ludzkiej. Warto wziąć pod uwagę
Informacje
Dowiedz się więcej
