Komentarze biblijne
Księga Przysłów
3. Przestrogi przed wejściem w złe towarzystwo sprowadzające na przestępczą drogę (Prz 1,10-19) | Ks. Janusz Kręcidło MS
10 Synu mój, jeśli cię zwodzą grzesznicy, nie skłaniaj ku nim swej woli. 11 Jeśli mówią: „Chodź z nami! Czyhajmy na krew! Zaczajmy się bez powodu na niewinnego! 12 Jak Szeol wchłoniemy ich życie, zdrowych pociągniemy do grobu. 13 Znajdziemy wszystko, co mają cenne, napełnimy nasze domy łupami. 14 Dziel z nami twój los, wszyscy będziemy mieli jedną sakwę”. 15 Synu mój, nie idź z nimi w drogę, trzymaj swą stopę z dala od ich
2. Posłuszeństwo mądrości przekazywanej przez ojca i matkę (Prz 1,8-9) | Ks. Janusz Kręcidło MS
8 Słuchaj, synu mój, karcenia twego ojca, i nie odrzucaj pouczeń twej matki, 9 gdyż są wspaniałym wieńcem na twej głowie, i naszyjnikiem na twojej szyi. Dwa przytoczone tutaj wersety otwierają zbiór nauk zawartych w rozdziałach 1 – 9 Księgi Przysłów. Jest to wezwanie, które mędrzec kieruje do swojego ucznia, nazywanego synem. To pierwsze wezwanie różni się od wszystkich następnych tym, że mędrzec nie wzywa tu do przyjęcia przez ucznia jego własnych napomnień, lecz karcenia ojca i pouczeń matki.
1. Klucze do biblijnych przysłów | Ks. Janusz Kręcidło MS
Wstęp do Księgi Przysłów – po co przysłowia? Prz 1,1-7 1 Przysłowia Salomona, syna Dawida, króla izraelskiego, 2 aby poznać mądrość i karność, zrozumieć słowa rozsądku, 3 zdobyć staranne wychowanie: sprawiedliwość, rzetelność, uczciwość; 4 aby prostaczkom udzielić rozwagi, a młodym rozsądku i wiedzy. 5 Mądry, słuchając, pomnaża swą wiedzę, rozumny nabywa biegłości: 6 by pojąć przysłowie i metaforę, słowa i zagadki mędrców. 7 Podstawą wiedzy jest bojaźń Jahwe, lecz głupcy
„Mądrość woła na ulicach” (Prz 1,20). Księga Przysłów
Jak powiedzieć to, co najważniejsze, w najmniejszej liczbie słów? Czy istnieje słowo, w którym da się zawrzeć mądrość, konieczną do życia? Zwięzłe, zapadające w pamięć, umysł i sumienie wyrażenie mądrości to jeden z powszechniejszych sposobów formułowania myśli i przekazywania jej, zarówno w formie żywego słowa, jak i na piśmie. Przysłowia, jakie znamy z Pisma Świętego, nie różnią się od strony formalnej od zbiorów pochodzących z Mezopotamii czy Egiptu. Jednak mądrość przysłów biblijnych ma na celu coś więcej, niż tylko dostarczenie wskazówek, jak mądrze,
Czytanie Ewangelii wg. św. Mateusza
73. Przypowieści Jezusa Mt 13, 1-3 | ks. dr Adam Dynak
W naszym wędrowaniu po kartach Ewangelii Mateusza spotykamy kolejną wielką mowę Jezusa. Jak już wiemy, takich mów w Ewangelii Mateusza jest pięć. Dotychczas rozważaliśmy dwie z nich: Kazanie na Górze (Mt 5 – 7) i Mowę do apostołów (Mt 10). Niemal cały rozdział trzynasty stanowi zbiór przypowieści Jezusa wraz z ich wyjaśnieniem i w nomenklaturze biblistycznej nazywany jest Mową w przypowieściach. Podobnie jak pozostałe kazania Jezusa, tak również i to kończy stała formuła: Gdy Jezus skończył nauczać
72. Familia Jezusowa Mt 12, 46-50 | ks. dr Adam Dynak
Ostatnia perykopa Mt 12 może powodować wrażenie, iż pełni rolę zamykającą i jednocześnie rozwiązującą akcję wydarzeń tego rozdziału. Krewni Jezusa przerwali Jego dysputy z otoczeniem. Jezus, spotykając się z nimi, zmienił adresata nauczania. Taka interpretacja nie jest jednak właściwa. Przeczy jej wypowiedź Jezusa, w której jednoznacznie zdefiniował On swój stosunek do krewnych. W tym kontekście nasza perykopa nabiera znaczenia poprzez występujący w niej termin uczniowie. Warto zauważyć, że o uczniach była mowa na początku rozdziału,
71. Zwyciężyć złego Mt 12, 43-45 | ks. dr Adam Dynak
Początkowo można odnieść wrażenie, że interesująca nas perykopa nie bardzo wpisuje się w tok narracji i niezbyt wyraziście wiąże się z wydarzeniami ją poprzedzającymi, jak i następującymi tuż po niej. W Ewangelii Łukasza paralelny tekst występuje bezpośrednio po perykopie, w której oskarża się Jezusa o więź z Belzebubem. Wydaje się, że taka kolejność zdarzeń lepiej wyraża jedność kontekstualną. Powyższe zastrzeżenia tracą jednak siłę argumentacji, gdy dany fragment powiążemy z kontekstem całego rozdziału Mt 12. Zakończenie ostatniego wersetu jednoznacznie
70. Największy znak Mt 12, 38-42 | ks. dr Adam Dynak
Dwunasty rozdział Ewangelii Mateusza wyróżnia się bogactwem treści i ambiwalencją tematyczną: od Belzebuba i demonów do Ducha Świętego, od tłumu zwolenników Jezusa do szukania sposobu likwidacji niewygodnego Nauczyciela, od uzdrawiania ludzi do nazywania ich potomstwem żmijowym. Kolejna perykopa uzupełnia ten repertuar. Otóż w miejsce rywalizacji złodzieja z gospodarzem, którego dom przyszedł ograbić, drzewa przynoszącego owoce i skarbca o dobrej lub złej zawartości, Jezus przywodzi znane postacie rodem ze Starego Testamentu, aby z ich pomocą uczynić
69. Owoce serca Mt 12, 33-37 | ks. dr Adam Dynak
Tematyka kolejnego fragmentu podąża drogą dwóch poprzednich. Co prawda, nie ma w nim ani słowa o Belzebubie, demonach, Duchu Świętym, ale Jezus kontynuuje wykład na temat źródeł bezbożnego zachowania człowieka. Tym razem akcent pada na język, na wypowiadane w codziennym życiu słowa. Swoją naukę Jezus rozpoczął od przytoczenia pewnego porównania ze świata przyrody. Była to jedna z Jego najbardziej ulubionych metod nauczania. Bohaterami swoich wypowiedzi czynił wtedy ptaki, ryby, kwiaty polne, zboża i chwasty. Tym
68. Nie będzie odpuszczone Mt 12, 31-32 | ks. dr Adam Dynak
Biblia jest Bożym słowem, a jest to słowo o niepojętej mądrości, nieprzebranej głębi, tajemniczej świętości. Z tego jednak często wynika niezrozumiałość jej tekstu. Zawartość Pisma Świętego jest więc trudna do przyswojenia. Owszem, są fragmenty, które od razu przy pierwszej lekturze wydają się mówić „wszystko”, radują, wprowadzają w stan egzaltacji… Zasadniczo jednak lektura Biblii nie należy do łatwych. Wiele fragmentów biblijnych ciągle stanowi przedmiot sporów między egzegetami, stając się przysłowiowymi crux egzegetorum,
Różaniec odmawiany z Biblią – Biblia medytowana z Różańcem
Przesuwanie koralików różańca czy medytacja? Jaka jest i jaka będzie modlitwa chrześcijanina XXI wieku? Ma przynieść wyciszenie i o czyszczenie umysłu czy napełnić ten umysł refleksjami inspirującymi do życia? Są to pytania równie zasadne jak to, co powinna zawierać dobra dieta. Odpowiedź brzmi: wszystko, co potrzebne do życia. Potrzebujemy wyciszenia wewnętrznego gwaru przez zaprzęgnięcie naszych ust, rąk, umysłu do młyna mielącego formuły modlitewne. Potrzebujemy refleksji nad wskazaniami, jakie daje nam Bóg. Potrzebujemy obcowania z Bogiem, skupionego na samej Jego obecności.
Różaniec angażuje modlącego się na każdym poziomie, w każdym aspekcie jego osoby. Daje czas i możliwość, by przejść od modlitwy ustnej przez medytację do stanu, w którym dusza gotowa jest na spotkanie ze swym Panem i Zbawcą. Musi być jednak dobrze przygotowana. Dlatego proponujemy rozważania tajemnic różańcowych, które pomogą – odczytane przed odmówieniem każdej z nich – wykorzystać w pełni bogactwo, doświadczenie religijne, które ofiarowuje nam różaniec.
Ćwiczenie medytacyjne do lectio divina »
Trzecia tajemnica światła: Głoszenie Królestwa Bożego i wezwanie do nawrócenia | o. dr Michał Baranowski OFMConv
Trzecia tajemnica światła, w odróżnieniu od pozostałych, które przypominają jedno konkretne wydarzenie, kieruje naszą uwagę na główne tematy nauczania Pana Jezusa w okresie Jego publicznej działalności. Zwięźle ukazuje to Ewangelia Markowa, opisując pierwsze wystąpienie Jezusa: „Czas się wypełnił i bliskie jest królestwo Boże. Nawracajcie się i wierzcie w Ewangelię” (Mk 1,15; por. Mt 4,17). Charakterystyczne jest, iż w ewangeliach synoptycznych Jezus mówił o Królestwie Bożym w przypowieściach, czyli poprzez porównania i symbole (Mt 13,3). „Tajemnica”
Druga tajemnica światła: Cud w Kanie Galilejskiej | o. dr Michał Baranowski OFMConv
Cud zamiany wody w wino na weselu w Kanie Galilejskiej, dokonany wkrótce po chrzcie Pana w Jordanie, włączony został do różańcowych „Tajemnic światła”. Jest to bowiem pierwszy cudowny znak dokonany przez Chrystusa u progu Jego publicznej działalności, a nawet można powiedzieć, że „uprzedzający” tę działalność, skoro Pan wzbraniał się przed jego dokonaniem, bo – jak mówił – „nie nadeszła jeszcze Moja godzina” (J 2,4). W Ewangelii według św. Jana cuda są znakami objawiającymi chwałę Bożą, czyli obecność
Pierwsza tajemnica światła: Chrzest Jezusa w Jordanie | o. dr Michał Baranowski OFMConv
Rozpoczynamy rozważanie kolejnej części Różańca, tzw. „Tajemnic światła”, wprowadzonych do modlitwy różańcowej przez papieża Jana Pawła II w 2002 roku. Te tajemnice obejmują okres publicznej działalności Pana Jezusa, od Chrztu w Jordanie do Ostatniej Wieczerzy. W ten sposób rozważania różańcowe, w czterech częściach, objęły całość ziemskiego życia naszego Zbawiciela. Chrzest Jezusa stanowi nie tylko historyczny początek Jego publicznej działalności, lecz przede wszystkim jest wydarzeniem objawiającym „publicznie”, kim On jest i jaka jest Jego misja. Jednocześnie
Piąta tajemnica radosna: Znalezienie Jezusa w świątyni | ks. dr Adam Dynak
Pozornie wydaje się, że piątą tajemnicę różańcową trudno nazwać radosną. Opisane przez Świętego Łukasza wydarzenie (Łk 2, 41-52) ukazuje bardziej smutne niż radosne motywy: zaginione Dziecko, długie i dramatyczne poszukiwania, wewnętrzne rozterki Maryi i Józefa, trudna, wręcz niemiła rozmowa Jezusa z Matką. To wszystko może stawiać czytelnika Ewangelii w pewnym zakłopotaniu, bardziej rodzić wątpliwości niż powodować radość. Owszem, można w taki sposób podejść do tego wydarzenia, skupić się na jego
Czwarta tajemnica radosna: Ofiarowanie | ks. dr Adam Dynak
Radosne tajemnice różańca dotyczą tego, co było do narodzenia i lat dziecięcych Jezusa, czasu, kiedy nie występował On jeszcze przed Izraelem jako posłany przez Boga Mesjasz, choć de facto nim był. Jest to o tyle ciekawe, że jeszcze Ewangelia nie była głoszona, a już tyle dobrej, radosnej nowiny pojawiło się na świecie. Tajemnice radosne z życia Jezusa i Jego Matki, w swojej ekspresji, ale też głębokiej tajemniczości, zapowiadały i wprowadzały w wydarzenia jeszcze bardziej niezwykłe. Każdą z tych tajemnic charakteryzują jej
Trzecia tajemnica radosna: Narodzenie | ks. dr Adam Dynak
Dziecię nam się narodziło, (…), nazwano Go imieniem: Przedziwny Doradca, Bóg Mocny, Odwieczny Ojciec, Książę Pokoju (zob. Iz 9, 5). Wypowiedź starotestamentalnego proroka może być dobrym wprowadzeniem dla medytacji nad tajemnicą Bożego Narodzenia. O ile Zwiastowanie można nazwać najbardziej niepojętą, a Nawiedzenie najbardziej radosną spośród pierwszych pięciu tajemnic z kręgu różańca świętego, tak tajemnica Bożego Narodzenia bez wątpienia jest najbardziej doniosłą, a przy tym najbardziej rozpowszechnioną w społecznej świadomości
Informacje
Dowiedz się więcej
