Komentarze biblijne
Księga Przysłów
3. Przestrogi przed wejściem w złe towarzystwo sprowadzające na przestępczą drogę (Prz 1,10-19) | Ks. Janusz Kręcidło MS
10 Synu mój, jeśli cię zwodzą grzesznicy, nie skłaniaj ku nim swej woli. 11 Jeśli mówią: „Chodź z nami! Czyhajmy na krew! Zaczajmy się bez powodu na niewinnego! 12 Jak Szeol wchłoniemy ich życie, zdrowych pociągniemy do grobu. 13 Znajdziemy wszystko, co mają cenne, napełnimy nasze domy łupami. 14 Dziel z nami twój los, wszyscy będziemy mieli jedną sakwę”. 15 Synu mój, nie idź z nimi w drogę, trzymaj swą stopę z dala od ich
2. Posłuszeństwo mądrości przekazywanej przez ojca i matkę (Prz 1,8-9) | Ks. Janusz Kręcidło MS
8 Słuchaj, synu mój, karcenia twego ojca, i nie odrzucaj pouczeń twej matki, 9 gdyż są wspaniałym wieńcem na twej głowie, i naszyjnikiem na twojej szyi. Dwa przytoczone tutaj wersety otwierają zbiór nauk zawartych w rozdziałach 1 – 9 Księgi Przysłów. Jest to wezwanie, które mędrzec kieruje do swojego ucznia, nazywanego synem. To pierwsze wezwanie różni się od wszystkich następnych tym, że mędrzec nie wzywa tu do przyjęcia przez ucznia jego własnych napomnień, lecz karcenia ojca i pouczeń matki.
1. Klucze do biblijnych przysłów | Ks. Janusz Kręcidło MS
Wstęp do Księgi Przysłów – po co przysłowia? Prz 1,1-7 1 Przysłowia Salomona, syna Dawida, króla izraelskiego, 2 aby poznać mądrość i karność, zrozumieć słowa rozsądku, 3 zdobyć staranne wychowanie: sprawiedliwość, rzetelność, uczciwość; 4 aby prostaczkom udzielić rozwagi, a młodym rozsądku i wiedzy. 5 Mądry, słuchając, pomnaża swą wiedzę, rozumny nabywa biegłości: 6 by pojąć przysłowie i metaforę, słowa i zagadki mędrców. 7 Podstawą wiedzy jest bojaźń Jahwe, lecz głupcy
„Mądrość woła na ulicach” (Prz 1,20). Księga Przysłów
Jak powiedzieć to, co najważniejsze, w najmniejszej liczbie słów? Czy istnieje słowo, w którym da się zawrzeć mądrość, konieczną do życia? Zwięzłe, zapadające w pamięć, umysł i sumienie wyrażenie mądrości to jeden z powszechniejszych sposobów formułowania myśli i przekazywania jej, zarówno w formie żywego słowa, jak i na piśmie. Przysłowia, jakie znamy z Pisma Świętego, nie różnią się od strony formalnej od zbiorów pochodzących z Mezopotamii czy Egiptu. Jednak mądrość przysłów biblijnych ma na celu coś więcej, niż tylko dostarczenie wskazówek, jak mądrze,
Czytanie Ewangelii wg. św. Mateusza
79. Sprawiedliwość królestwa niebieskiego Mt 13, 36-43 | ks. dr Adam Dynak
Przypowieść o pszenicy i chwaście, podobnie jak o siewcy (Mt 13, 3-9), została wyjaśniona przez Jezusa. Różnica polega na tym, że pierwsza była wyjaśniona z inicjatywy samego Jezusa, natomiast przypowieść o pszenicy i chwaście na prośbę uczniów. Ponadto wydaje się, że wyjaśnienie tej przypowieści nie jest tak bogate w szczegóły, jak pierwszej. Lektura naukowych komentarzy biblijnych pokazuje, że wyjaśnienia przypowieści wzbudzają czujność niektórych egzegetów. Od razu dopatrują się w tym interwencji pierwszych chrześcijan albo samego ewangelisty. W ich przekonaniu wyjaśnienie interesującej
78. Dynamizm królestwa Bożego Mt 13, 31-35 | ks. dr Adam Dynak
Mowa Jezusa w przypowieściach dostarcza nam kolejne dwa obrazy, które choć są różne co do treści, to jednak zmierzają do tego samego celu. Z tego powodu większość edycji biblijnych zamieszcza je jako nierozdzielną jednostkę tekstu, aczkolwiek nie jest to stałą regułą (wyjątek stanowi np. Biblia Warszawsko-Praska). Przypowieści o ziarnie gorczycy i o zakwasie chlebowym, bo o nich mówimy, ukazują dynamikę królestwa niebieskiego. Najpierw Jezus, pozostając przy temacie siewu, wskazuje na ziarno gorczycy, które nazywa najmniejszym ze wszystkich nasion. Wiemy
77. Zatroskany siewca Mt 13, 24-30 | ks. dr Adam Dynak
Repertuar Mt 13 rozpoczyna się przypowieściami o ziarnie. Najpierw ta o siewcy i jej wyjaśnienie, a potem o dobrym ziarnie i chwaście rosnących na jednym polu, również wyjaśnionych. Będzie jeszcze przypowieść o ziarnie gorczycy. W istocie rzeczy w pierwszej i drugiej chodzi bardziej o siewcę niż o ziarno. Wygłoszone przypowieści pokazują, jak bliska Jezusowi była rzeczywistość galilejskiej wsi i praca jej mieszkańców. Głosząc ideę królestwa Bożego na ziemi, Pan jednocześnie składał swego rodzaju hołd dla ogromnego i niecenionego
76. Wyjaśnienie przypowieści o siewcy Mt 13, 18-23 | ks. dr Adam Dynak
W naszej lekturze Ewangelii Mateusza ponownie spotykamy się z przypowieścią o siewcy. Jezus opowiedział przypowieść (Mt 13, 3-9), ale nie opatrzył jej żadnym wyjaśnieniem. W narracji Ewangelii bezpośrednio po niej następuje wypowiedź, w której Jezus tłumaczy ogólny sens nauczania w przypowieściach i dopiero po tym wprowadzeniu rozpoczyna wyjaśnianie opowiedzianej wcześniej przypowieści. Niektórzy egzegeci twierdzą, że to wyjaśnienie nie pochodzi od Jezusa, ale jest tworem pierwszych chrześcijan. Według takich kryteriów autorstwo wielu fragmentów Ewangelii można przypisać komukolwiek. Dlatego, szanując
75. Nauczanie w przypowieściach Mt 13, 10-17 | ks. dr Adam Dynak
W układzie Jezusowych przypowieści (Mt 13) spotykamy ciekawy zabieg taktyczny. Ma on związek z naszym fragmentem, swoistą introdukcją wyjaśniającą zasadność nauczania ludzi w formie przypowieści. Jest to introdukcja różniąca się od tej, którą poznaliśmy w początkowych wersetach tego rozdziału (Mt 13, 1-3) jako komentarz ewangelisty. Introdukcja, o której teraz mówimy, jest autorstwa Jezusa. Ciekawa rzecz, że nie występuje ona na początku rozdziału, ale właśnie w tym miejscu po przytoczeniu pierwszej przypowieści. Niezwykle interesująca jest taktyka Jezusa. Najpierw
74. Niestrudzony siewca Mt 13, 3-9 | ks. dr Adam Dynak
Gdyby ktoś przeprowadził ankietę i na jej podstawie stworzył ranking najbardziej znanych i popularnych przypowieści ewangelicznych, z pewnością pierwsze miejsce przypadłoby przypowieści o miłosiernym ojcu, często błędnie nazywanej przypowieścią o marnotrawnym synu (Łk 15, 11-32). Wysoką pozycję w tym hipotetycznym rankingu zajęłaby również przypowieść o siewcy, obecna we wszystkich ewangeliach synoptycznych (Mk 4, 1-9; Łk 8, 4-8). Jednym z powodów jej popularności może być fakt, że właśnie ona rozpoczyna sławny zbiór Jezusowych
Różaniec odmawiany z Biblią – Biblia medytowana z Różańcem
Przesuwanie koralików różańca czy medytacja? Jaka jest i jaka będzie modlitwa chrześcijanina XXI wieku? Ma przynieść wyciszenie i o czyszczenie umysłu czy napełnić ten umysł refleksjami inspirującymi do życia? Są to pytania równie zasadne jak to, co powinna zawierać dobra dieta. Odpowiedź brzmi: wszystko, co potrzebne do życia. Potrzebujemy wyciszenia wewnętrznego gwaru przez zaprzęgnięcie naszych ust, rąk, umysłu do młyna mielącego formuły modlitewne. Potrzebujemy refleksji nad wskazaniami, jakie daje nam Bóg. Potrzebujemy obcowania z Bogiem, skupionego na samej Jego obecności.
Różaniec angażuje modlącego się na każdym poziomie, w każdym aspekcie jego osoby. Daje czas i możliwość, by przejść od modlitwy ustnej przez medytację do stanu, w którym dusza gotowa jest na spotkanie ze swym Panem i Zbawcą. Musi być jednak dobrze przygotowana. Dlatego proponujemy rozważania tajemnic różańcowych, które pomogą – odczytane przed odmówieniem każdej z nich – wykorzystać w pełni bogactwo, doświadczenie religijne, które ofiarowuje nam różaniec.
Ćwiczenie medytacyjne do lectio divina »
Trzecia tajemnica światła: Głoszenie Królestwa Bożego i wezwanie do nawrócenia | o. dr Michał Baranowski OFMConv
Trzecia tajemnica światła, w odróżnieniu od pozostałych, które przypominają jedno konkretne wydarzenie, kieruje naszą uwagę na główne tematy nauczania Pana Jezusa w okresie Jego publicznej działalności. Zwięźle ukazuje to Ewangelia Markowa, opisując pierwsze wystąpienie Jezusa: „Czas się wypełnił i bliskie jest królestwo Boże. Nawracajcie się i wierzcie w Ewangelię” (Mk 1,15; por. Mt 4,17). Charakterystyczne jest, iż w ewangeliach synoptycznych Jezus mówił o Królestwie Bożym w przypowieściach, czyli poprzez porównania i symbole (Mt 13,3). „Tajemnica”
Druga tajemnica światła: Cud w Kanie Galilejskiej | o. dr Michał Baranowski OFMConv
Cud zamiany wody w wino na weselu w Kanie Galilejskiej, dokonany wkrótce po chrzcie Pana w Jordanie, włączony został do różańcowych „Tajemnic światła”. Jest to bowiem pierwszy cudowny znak dokonany przez Chrystusa u progu Jego publicznej działalności, a nawet można powiedzieć, że „uprzedzający” tę działalność, skoro Pan wzbraniał się przed jego dokonaniem, bo – jak mówił – „nie nadeszła jeszcze Moja godzina” (J 2,4). W Ewangelii według św. Jana cuda są znakami objawiającymi chwałę Bożą, czyli obecność
Pierwsza tajemnica światła: Chrzest Jezusa w Jordanie | o. dr Michał Baranowski OFMConv
Rozpoczynamy rozważanie kolejnej części Różańca, tzw. „Tajemnic światła”, wprowadzonych do modlitwy różańcowej przez papieża Jana Pawła II w 2002 roku. Te tajemnice obejmują okres publicznej działalności Pana Jezusa, od Chrztu w Jordanie do Ostatniej Wieczerzy. W ten sposób rozważania różańcowe, w czterech częściach, objęły całość ziemskiego życia naszego Zbawiciela. Chrzest Jezusa stanowi nie tylko historyczny początek Jego publicznej działalności, lecz przede wszystkim jest wydarzeniem objawiającym „publicznie”, kim On jest i jaka jest Jego misja. Jednocześnie
Piąta tajemnica radosna: Znalezienie Jezusa w świątyni | ks. dr Adam Dynak
Pozornie wydaje się, że piątą tajemnicę różańcową trudno nazwać radosną. Opisane przez Świętego Łukasza wydarzenie (Łk 2, 41-52) ukazuje bardziej smutne niż radosne motywy: zaginione Dziecko, długie i dramatyczne poszukiwania, wewnętrzne rozterki Maryi i Józefa, trudna, wręcz niemiła rozmowa Jezusa z Matką. To wszystko może stawiać czytelnika Ewangelii w pewnym zakłopotaniu, bardziej rodzić wątpliwości niż powodować radość. Owszem, można w taki sposób podejść do tego wydarzenia, skupić się na jego
Czwarta tajemnica radosna: Ofiarowanie | ks. dr Adam Dynak
Radosne tajemnice różańca dotyczą tego, co było do narodzenia i lat dziecięcych Jezusa, czasu, kiedy nie występował On jeszcze przed Izraelem jako posłany przez Boga Mesjasz, choć de facto nim był. Jest to o tyle ciekawe, że jeszcze Ewangelia nie była głoszona, a już tyle dobrej, radosnej nowiny pojawiło się na świecie. Tajemnice radosne z życia Jezusa i Jego Matki, w swojej ekspresji, ale też głębokiej tajemniczości, zapowiadały i wprowadzały w wydarzenia jeszcze bardziej niezwykłe. Każdą z tych tajemnic charakteryzują jej
Trzecia tajemnica radosna: Narodzenie | ks. dr Adam Dynak
Dziecię nam się narodziło, (…), nazwano Go imieniem: Przedziwny Doradca, Bóg Mocny, Odwieczny Ojciec, Książę Pokoju (zob. Iz 9, 5). Wypowiedź starotestamentalnego proroka może być dobrym wprowadzeniem dla medytacji nad tajemnicą Bożego Narodzenia. O ile Zwiastowanie można nazwać najbardziej niepojętą, a Nawiedzenie najbardziej radosną spośród pierwszych pięciu tajemnic z kręgu różańca świętego, tak tajemnica Bożego Narodzenia bez wątpienia jest najbardziej doniosłą, a przy tym najbardziej rozpowszechnioną w społecznej świadomości
Informacje
Dowiedz się więcej
