Komentarze biblijne
Księga Przysłów
3. Przestrogi przed wejściem w złe towarzystwo sprowadzające na przestępczą drogę (Prz 1,10-19) | Ks. Janusz Kręcidło MS
10 Synu mój, jeśli cię zwodzą grzesznicy, nie skłaniaj ku nim swej woli. 11 Jeśli mówią: „Chodź z nami! Czyhajmy na krew! Zaczajmy się bez powodu na niewinnego! 12 Jak Szeol wchłoniemy ich życie, zdrowych pociągniemy do grobu. 13 Znajdziemy wszystko, co mają cenne, napełnimy nasze domy łupami. 14 Dziel z nami twój los, wszyscy będziemy mieli jedną sakwę”. 15 Synu mój, nie idź z nimi w drogę, trzymaj swą stopę z dala od ich
2. Posłuszeństwo mądrości przekazywanej przez ojca i matkę (Prz 1,8-9) | Ks. Janusz Kręcidło MS
8 Słuchaj, synu mój, karcenia twego ojca, i nie odrzucaj pouczeń twej matki, 9 gdyż są wspaniałym wieńcem na twej głowie, i naszyjnikiem na twojej szyi. Dwa przytoczone tutaj wersety otwierają zbiór nauk zawartych w rozdziałach 1 – 9 Księgi Przysłów. Jest to wezwanie, które mędrzec kieruje do swojego ucznia, nazywanego synem. To pierwsze wezwanie różni się od wszystkich następnych tym, że mędrzec nie wzywa tu do przyjęcia przez ucznia jego własnych napomnień, lecz karcenia ojca i pouczeń matki.
1. Klucze do biblijnych przysłów | Ks. Janusz Kręcidło MS
Wstęp do Księgi Przysłów – po co przysłowia? Prz 1,1-7 1 Przysłowia Salomona, syna Dawida, króla izraelskiego, 2 aby poznać mądrość i karność, zrozumieć słowa rozsądku, 3 zdobyć staranne wychowanie: sprawiedliwość, rzetelność, uczciwość; 4 aby prostaczkom udzielić rozwagi, a młodym rozsądku i wiedzy. 5 Mądry, słuchając, pomnaża swą wiedzę, rozumny nabywa biegłości: 6 by pojąć przysłowie i metaforę, słowa i zagadki mędrców. 7 Podstawą wiedzy jest bojaźń Jahwe, lecz głupcy
„Mądrość woła na ulicach” (Prz 1,20). Księga Przysłów
Jak powiedzieć to, co najważniejsze, w najmniejszej liczbie słów? Czy istnieje słowo, w którym da się zawrzeć mądrość, konieczną do życia? Zwięzłe, zapadające w pamięć, umysł i sumienie wyrażenie mądrości to jeden z powszechniejszych sposobów formułowania myśli i przekazywania jej, zarówno w formie żywego słowa, jak i na piśmie. Przysłowia, jakie znamy z Pisma Świętego, nie różnią się od strony formalnej od zbiorów pochodzących z Mezopotamii czy Egiptu. Jednak mądrość przysłów biblijnych ma na celu coś więcej, niż tylko dostarczenie wskazówek, jak mądrze,
Czytanie Ewangelii wg. św. Mateusza
7. Wielki Poprzednik Mt 3,1-12
Treść trzeciego rozdziału Ewangelii Mateusza znacznie wykracza poza Ewangelię Dzieciństwa, przenosi bowiem czytelnika w czasie o kilkanaście lat. Niemal jednym skokiem wchodzimy w strefę dorosłego życia Zbawiciela, z małą uwerturą po drodze, którą stanowi opis działalności Jana Chrzciciela. Trzeci rozdział Mateusza można by nazwać swoistym „opowiadaniem chrzcielnym”, ponieważ jedynie wokół tej tematyki oscyluje: najpierw – w rozważanej obecnie perykopie – jest mowa o chrzcie, którego udzielał Jan wszystkim, którzy do niego przychodzili,
6. Powrót Syna Bożego z Egiptu Mt 2,19-23
Perykopa o powrocie Świętej Rodziny z Egiptu zawiera wiele aluzji historycznych i sporo idei teologicznych, nie od razu zauważalnych. Ponadto stanowi moment zwrotny w Ewangelii, ponieważ finalizuje część zwaną Ewangelią Dzieciństwa. Opowiadanie rozpoczyna informacja na temat śmierci Heroda Wielkiego. Ewangelista nie podaje konkretnej daty, ale ze źródeł pozabiblijnych wiemy, że nastąpiła ona w 750 r. od założenia Rzymu, w 4 r. przed Chr. Jeżeli więc przyjąć dosyć powszechną opinię, że Jezus narodził się w 6 lub 7 r. przed Chr., to w chwili powrotu
5. Męczennicy z Betlejem Mt 2,16-18
Ewangelia, Dobra Nowina, przenika życie człowieka w całej jego prawdzie. Obok narodzin czai się śmierć, w ślad za splendorem postępuje nędza materialna, przeciw temu, co Boże, nieustannie występuje szatan ze swoim kłamstwem. Jeszcze niewielu poznało, że Miłość przyszła na świat, a już zawisło nad Nią śmiertelne niebezpieczeństwo. Jeszcze Zbawiciel nie otworzył ust, a już pierwsi męczennicy oddają za Niego życie. Ewangelia jest zapisem historii zbawienia, która realizuje się niezależnie od wszystkiego, nawet jeśli nie zawsze
4. Ucieczka do Egiptu Mt 2,13-15
Ta bardzo krótka, przynajmniej w stosunku do poprzednich, perykopa ściśle wiąże się z dotychczasowymi wydarzeniami, dzięki czemu zapewnia kontynuację narracji. Po radosnej i podniosłej w swoim przebiegu wizycie Mędrców pojawiają się elementy grozy. Chytry plan Heroda został chwilowo zniweczony, ale nastawienie monarchy nie zmieniło się. Uparcie dąży do pozbycia się Nowonarodzonego. Jeszcze lepiej pokaże to następna perykopa. Zamiary króla okazują się na tyle poważne, że potrzeba interwencji z nieba. Oto już drugi, ale jeszcze nie ostatni,
3. Przybysze ze Wschodu Mt 2, 1-12.
Charakterystyczną dla opowiadania o mędrcach jest nowa perspektywa rozwoju wydarzeń w stosunku do dwóch wcześniejszych perykop. O ile genealogię Jezusa można by potraktować jako wstęp do Ewangelii, a opowiadanie o Józefie jako wgląd w pełne tajemnic relacje wewnątrz Świętej Rodziny, o tyle scena z magami ze Wschodu daleko przekracza ramy dotychczasowej narracji, wprowadzając nowe postacie i wychodząc nawet poza granice Palestyny. Najprawdopodobniej opisywane wydarzenie nastąpiło jakiś czas po narodzeniu Jezusa, ponieważ nie ma ani słowa
2. Boskie pochodzenie Jezusa Mt 1, 18-25
Pomiędzy rodowodem Jezusa i opowiadaniem o Józefie i Maryi zachodzi ścisła, choć nie od razu dostrzegalna korelacja. O ile genealogia dokumentuje pochodzenie Jezusa jako Człowieka, o tyle interesujące nas opowiadanie precyzuje Jego rzeczywisty związek z Józefem. Dzięki podanej liście rodowodowej ewangelista osiągnął bardzo wiele, jednak osiągnięty rezultat mógłby okazać się swoistą „klęską urodzaju”, gdyby nie wyjaśnienie, kim naprawdę dla Jezusa był Józef. Chociaż w powszechnym przekonaniu lokalnej społeczności Jezus był synem
Różaniec odmawiany z Biblią – Biblia medytowana z Różańcem
Przesuwanie koralików różańca czy medytacja? Jaka jest i jaka będzie modlitwa chrześcijanina XXI wieku? Ma przynieść wyciszenie i o czyszczenie umysłu czy napełnić ten umysł refleksjami inspirującymi do życia? Są to pytania równie zasadne jak to, co powinna zawierać dobra dieta. Odpowiedź brzmi: wszystko, co potrzebne do życia. Potrzebujemy wyciszenia wewnętrznego gwaru przez zaprzęgnięcie naszych ust, rąk, umysłu do młyna mielącego formuły modlitewne. Potrzebujemy refleksji nad wskazaniami, jakie daje nam Bóg. Potrzebujemy obcowania z Bogiem, skupionego na samej Jego obecności.
Różaniec angażuje modlącego się na każdym poziomie, w każdym aspekcie jego osoby. Daje czas i możliwość, by przejść od modlitwy ustnej przez medytację do stanu, w którym dusza gotowa jest na spotkanie ze swym Panem i Zbawcą. Musi być jednak dobrze przygotowana. Dlatego proponujemy rozważania tajemnic różańcowych, które pomogą – odczytane przed odmówieniem każdej z nich – wykorzystać w pełni bogactwo, doświadczenie religijne, które ofiarowuje nam różaniec.
Ćwiczenie medytacyjne do lectio divina »
Czwarta tajemnica bolesna: Droga krzyżowa Pana Jezusa | o. dr hab. Waldemar Linke CP
Droga krzyżowa to rzeczywistość, którą znamy bardzo dobrze. Znamy nabożeństwo, które wiele osób odprawia także poza okresem Wielkiego Postu. Rosnącą popularność zdobywa sobie jego ekstremalna forma połączona z pozbawieniem się snu i znaczącym wysiłkiem fizycznym. Coraz więcej osób może powiedzieć, że ma już to doświadczenie za sobą. Jednak mówiąc o tym, że znamy drogę krzyżową, przede wszystkim odwołujemy się do metaforycznego znaczenia tego wyrażenia. Bolesny aspekt naszego życia, pasmo doświadczeń
Trzecia tajemnica bolesna: Cierniem ukoronowanie Pana Jezusa | o. dr hab. Waldemar Linke CP
Jezus z Nazaretu, potomek Dawida, był królem. Na to przyszedł na ziemię. „Piłat zatem powiedział do Niego: ‘A więc jesteś królem?’ Odpowiedział Jezus: ‘Tak, jestem królem. Ja się na to narodziłem i na to przyszedłem na świat, aby dać świadectwo prawdzie” (J 18,37). Łatwiej nam widzieć w Nim syna cieśli, pozamałżeńskie dziecko Maryi, osobę uznaną za niezrównoważoną przez swych braci. Bliższy nam jest biedny wędrowny rabbi z Nazaretu, przyjaciel celników i grzeszników. Królewska godność Jezusa jest dla nas
Druga tajemnica bolesna: Biczowanie Pana Jezusa | o. dr hab. Waldemar Linke CP
Przemoc fizyczna, bicie kogoś, nie mieści się w kanonie zachowań, które uznalibyśmy za dopuszczalne w naszym społeczeństwie. Jednocześnie zaś przemoc i jej konkretne przejawy obecne są w życiu: w rodzinie, środowisku dzieci i młodzieży, w kulturze masowej (np. film czy sport). Nie potrafimy powiedzieć, że nasze życie wolne jest od tego elementu. Ludzie wciąż są torturowani czy zastraszani przemocą. Relacje więźniów politycznych czy żołnierzy z armii opartej na poborze pełne są epizodów związanych z biciem. Dziś najgłośniej mówi się o dzieciach, które na skutek
Pierwsza tajemnica bolesna: Modlitwa w Ogrójcu | o. dr hab. Waldemar Linke CP
Pobyt lub pobyty Jezusa w Jerozolimie wiązały się z odwiedzaniem przez Niego świątyni Jahwe. Różni Ewangeliści w różny sposób piszą o tych wydarzeniach. Mateusz i Marek znają tylko jeden pobyt Jezusa w świętym mieście pod koniec życia. Łukasz dwa inne umieszcza w niemowlęctwie i na progu dojrzałości. Jan pisze zaś o kilku świątecznych odwiedzinach Jezusa w Jerozolimie podczas Jego publicznej działalności. Dorosły Jezus w świątyni nauczał zarówno słowem, jak też swym gwałtownym wystąpieniem mającym na celu
Piąta tajemnica światła: Ustanowienie Eucharystii | o. dr Michał Baranowski OFMConv
Opowiadanie o tym fundamentalnym dla uczniów Jezusa wydarzeniu zapisane zostało w trzech ewangeliach synoptycznych (Mt 26,26-29; Mk 14,22-25; Łk 22,19-20). Ale najstarszym pisanym świadectwem jest zapis w Pierwszym Liście św. Pawła do Koryntian (1Kor 11,23-26). Wszystkie zgodnie podają, że miało ono miejsce podczas ostatniej wieczerzy Jezusa z uczniami przed Jego męką i śmiercią. Wymieniają także istotne szczegóły ustanowienia tego Sakramentu. Jezus wziął chleb i dał uczniom, mówiąc: „To jest Ciało moje”, następnie
Czwarta tajemnica światła: Przemienienie Jezusa na górze Tabor | o. dr Michał Baranowski OFMConv
Opowiadanie o wydarzeniu, które nazywamy „Przemienieniem Pańskim” znajdziemy w trzech Ewangeliach synoptycznych (Mt 17,1-9; Mk 9,2-10; Łk 9,28-36). Podają one, że miało ono miejsce na „wysokiej górze”, w czasie nauczania Jezusa w Galilei. Przyjęło się w tradycji umieszczać je na górze Tabor. Tam też i obecnie znajduje się sanktuarium, do którego przybywają pielgrzymi, zwłaszcza w dniu 6 sierpnia na doroczne liturgiczne świętowanie tego wydarzenia. Nazwa „przemienienie” pochodzi bezpośrednio z ewangelicznych opisów, które podają, że Jezus wobec swych
Informacje
Dowiedz się więcej
