Komentarze biblijne
Księga Przysłów
3. Przestrogi przed wejściem w złe towarzystwo sprowadzające na przestępczą drogę (Prz 1,10-19) | Ks. Janusz Kręcidło MS
10 Synu mój, jeśli cię zwodzą grzesznicy, nie skłaniaj ku nim swej woli. 11 Jeśli mówią: „Chodź z nami! Czyhajmy na krew! Zaczajmy się bez powodu na niewinnego! 12 Jak Szeol wchłoniemy ich życie, zdrowych pociągniemy do grobu. 13 Znajdziemy wszystko, co mają cenne, napełnimy nasze domy łupami. 14 Dziel z nami twój los, wszyscy będziemy mieli jedną sakwę”. 15 Synu mój, nie idź z nimi w drogę, trzymaj swą stopę z dala od ich
2. Posłuszeństwo mądrości przekazywanej przez ojca i matkę (Prz 1,8-9) | Ks. Janusz Kręcidło MS
8 Słuchaj, synu mój, karcenia twego ojca, i nie odrzucaj pouczeń twej matki, 9 gdyż są wspaniałym wieńcem na twej głowie, i naszyjnikiem na twojej szyi. Dwa przytoczone tutaj wersety otwierają zbiór nauk zawartych w rozdziałach 1 – 9 Księgi Przysłów. Jest to wezwanie, które mędrzec kieruje do swojego ucznia, nazywanego synem. To pierwsze wezwanie różni się od wszystkich następnych tym, że mędrzec nie wzywa tu do przyjęcia przez ucznia jego własnych napomnień, lecz karcenia ojca i pouczeń matki.
1. Klucze do biblijnych przysłów | Ks. Janusz Kręcidło MS
Wstęp do Księgi Przysłów – po co przysłowia? Prz 1,1-7 1 Przysłowia Salomona, syna Dawida, króla izraelskiego, 2 aby poznać mądrość i karność, zrozumieć słowa rozsądku, 3 zdobyć staranne wychowanie: sprawiedliwość, rzetelność, uczciwość; 4 aby prostaczkom udzielić rozwagi, a młodym rozsądku i wiedzy. 5 Mądry, słuchając, pomnaża swą wiedzę, rozumny nabywa biegłości: 6 by pojąć przysłowie i metaforę, słowa i zagadki mędrców. 7 Podstawą wiedzy jest bojaźń Jahwe, lecz głupcy
„Mądrość woła na ulicach” (Prz 1,20). Księga Przysłów
Jak powiedzieć to, co najważniejsze, w najmniejszej liczbie słów? Czy istnieje słowo, w którym da się zawrzeć mądrość, konieczną do życia? Zwięzłe, zapadające w pamięć, umysł i sumienie wyrażenie mądrości to jeden z powszechniejszych sposobów formułowania myśli i przekazywania jej, zarówno w formie żywego słowa, jak i na piśmie. Przysłowia, jakie znamy z Pisma Świętego, nie różnią się od strony formalnej od zbiorów pochodzących z Mezopotamii czy Egiptu. Jednak mądrość przysłów biblijnych ma na celu coś więcej, niż tylko dostarczenie wskazówek, jak mądrze,
Czytanie Ewangelii wg. św. Mateusza
7. Wielki Poprzednik Mt 3,1-12
Treść trzeciego rozdziału Ewangelii Mateusza znacznie wykracza poza Ewangelię Dzieciństwa, przenosi bowiem czytelnika w czasie o kilkanaście lat. Niemal jednym skokiem wchodzimy w strefę dorosłego życia Zbawiciela, z małą uwerturą po drodze, którą stanowi opis działalności Jana Chrzciciela. Trzeci rozdział Mateusza można by nazwać swoistym „opowiadaniem chrzcielnym”, ponieważ jedynie wokół tej tematyki oscyluje: najpierw – w rozważanej obecnie perykopie – jest mowa o chrzcie, którego udzielał Jan wszystkim, którzy do niego przychodzili,
6. Powrót Syna Bożego z Egiptu Mt 2,19-23
Perykopa o powrocie Świętej Rodziny z Egiptu zawiera wiele aluzji historycznych i sporo idei teologicznych, nie od razu zauważalnych. Ponadto stanowi moment zwrotny w Ewangelii, ponieważ finalizuje część zwaną Ewangelią Dzieciństwa. Opowiadanie rozpoczyna informacja na temat śmierci Heroda Wielkiego. Ewangelista nie podaje konkretnej daty, ale ze źródeł pozabiblijnych wiemy, że nastąpiła ona w 750 r. od założenia Rzymu, w 4 r. przed Chr. Jeżeli więc przyjąć dosyć powszechną opinię, że Jezus narodził się w 6 lub 7 r. przed Chr., to w chwili powrotu
5. Męczennicy z Betlejem Mt 2,16-18
Ewangelia, Dobra Nowina, przenika życie człowieka w całej jego prawdzie. Obok narodzin czai się śmierć, w ślad za splendorem postępuje nędza materialna, przeciw temu, co Boże, nieustannie występuje szatan ze swoim kłamstwem. Jeszcze niewielu poznało, że Miłość przyszła na świat, a już zawisło nad Nią śmiertelne niebezpieczeństwo. Jeszcze Zbawiciel nie otworzył ust, a już pierwsi męczennicy oddają za Niego życie. Ewangelia jest zapisem historii zbawienia, która realizuje się niezależnie od wszystkiego, nawet jeśli nie zawsze
4. Ucieczka do Egiptu Mt 2,13-15
Ta bardzo krótka, przynajmniej w stosunku do poprzednich, perykopa ściśle wiąże się z dotychczasowymi wydarzeniami, dzięki czemu zapewnia kontynuację narracji. Po radosnej i podniosłej w swoim przebiegu wizycie Mędrców pojawiają się elementy grozy. Chytry plan Heroda został chwilowo zniweczony, ale nastawienie monarchy nie zmieniło się. Uparcie dąży do pozbycia się Nowonarodzonego. Jeszcze lepiej pokaże to następna perykopa. Zamiary króla okazują się na tyle poważne, że potrzeba interwencji z nieba. Oto już drugi, ale jeszcze nie ostatni,
3. Przybysze ze Wschodu Mt 2, 1-12.
Charakterystyczną dla opowiadania o mędrcach jest nowa perspektywa rozwoju wydarzeń w stosunku do dwóch wcześniejszych perykop. O ile genealogię Jezusa można by potraktować jako wstęp do Ewangelii, a opowiadanie o Józefie jako wgląd w pełne tajemnic relacje wewnątrz Świętej Rodziny, o tyle scena z magami ze Wschodu daleko przekracza ramy dotychczasowej narracji, wprowadzając nowe postacie i wychodząc nawet poza granice Palestyny. Najprawdopodobniej opisywane wydarzenie nastąpiło jakiś czas po narodzeniu Jezusa, ponieważ nie ma ani słowa
2. Boskie pochodzenie Jezusa Mt 1, 18-25
Pomiędzy rodowodem Jezusa i opowiadaniem o Józefie i Maryi zachodzi ścisła, choć nie od razu dostrzegalna korelacja. O ile genealogia dokumentuje pochodzenie Jezusa jako Człowieka, o tyle interesujące nas opowiadanie precyzuje Jego rzeczywisty związek z Józefem. Dzięki podanej liście rodowodowej ewangelista osiągnął bardzo wiele, jednak osiągnięty rezultat mógłby okazać się swoistą „klęską urodzaju”, gdyby nie wyjaśnienie, kim naprawdę dla Jezusa był Józef. Chociaż w powszechnym przekonaniu lokalnej społeczności Jezus był synem
Różaniec odmawiany z Biblią – Biblia medytowana z Różańcem
Przesuwanie koralików różańca czy medytacja? Jaka jest i jaka będzie modlitwa chrześcijanina XXI wieku? Ma przynieść wyciszenie i o czyszczenie umysłu czy napełnić ten umysł refleksjami inspirującymi do życia? Są to pytania równie zasadne jak to, co powinna zawierać dobra dieta. Odpowiedź brzmi: wszystko, co potrzebne do życia. Potrzebujemy wyciszenia wewnętrznego gwaru przez zaprzęgnięcie naszych ust, rąk, umysłu do młyna mielącego formuły modlitewne. Potrzebujemy refleksji nad wskazaniami, jakie daje nam Bóg. Potrzebujemy obcowania z Bogiem, skupionego na samej Jego obecności.
Różaniec angażuje modlącego się na każdym poziomie, w każdym aspekcie jego osoby. Daje czas i możliwość, by przejść od modlitwy ustnej przez medytację do stanu, w którym dusza gotowa jest na spotkanie ze swym Panem i Zbawcą. Musi być jednak dobrze przygotowana. Dlatego proponujemy rozważania tajemnic różańcowych, które pomogą – odczytane przed odmówieniem każdej z nich – wykorzystać w pełni bogactwo, doświadczenie religijne, które ofiarowuje nam różaniec.
Ćwiczenie medytacyjne do lectio divina »
Piąta tajemnica chwalebna: Ukoronowanie Najświętszej Maryi Panny na Królową nieba i ziemi | dr Joanna Jaromin
Potem wielki znak ukazał się na niebie: Niewiasta obleczona w słońce i księżyc pod jej stopami, a na jej głowie wieniec z gwiazd dwunastu (Ap 12,1) Maryja jest Królową, dlatego, że jest Matką. Liczne tytuły czy wezwania litanijne ukazują Ją jako Królową nas wszystkich tutaj na ziemi i tych, którzy są w niebie: aniołów i świętych. Jezus umierając na krzyżu dał nam Maryję za Matkę, a nas wszystkich uczynił Jej dziećmi (J 19,26-27). Ten testament
Czwarta tajemnica chwalebna: Wniebowzięcie Najświętszej Maryi Panny | dr Joanna Jaromin
Bądź pozdrowiona, pełna łaski, Pan z Tobą, błogosławiona jesteś między niewiastami (Łk 1,28) W 1950 r. papież Pius XII ogłosił dogmat o wniebowzięciu Najświętszej Maryi Panny: „Ogłaszamy, orzekamy i określamy jako dogmat objawiony przez Boga: że Niepokalana Matka Boga, Maryja zawsze Dziewica, po zakończeniu ziemskiego życia z duszą i ciałem została wzięta do chwały niebieskiej”. Bóg nagrodził Maryję obecnością u boku Syna właśnie za to, że zgodziła się uczestniczyć
Trzecia tajemnica chwalebna: Zesłanie Ducha Świętego | dr Joanna Jaromin
Nagle dał się słyszeć z nieba szum, jakby uderzenie gwałtownego wiatru (…). I wszyscy zostali napełnieni Duchem Świętym (Dz 2,2a.4a) Pięćdziesiąt dni po zmartwychwstaniu Jezusa Chrystusa spełnia się Jego obietnica o zesłaniu Pocieszyciela. Apostołowie zgromadzeni w wieczerniku usłyszeli „z nieba szum, jakby uderzenie gwałtownego wiatru, i napełnił cały dom, w którym przebywali” (Dz 2,2). W Starym Testamencie gwałtowny wiatr, czy wichura towarzyszy teofaniom (np. Ps 18,11) lub
Druga tajemnica chwalebna: Wniebowstąpienie Pana Jezusa | dr Joanna Jaromin
(…) dlaczego stoicie i wpatrujecie się w niebo? Ten Jezus, wzięty od was do nieba, przyjdzie tak samo, jak widzieliście Go wstępującego do nieba. (Dz 1,11) Ewangeliści Marek i Łukasz relacjonują to niezwykłe wydarzenie. U Marka wniebowstąpienie Pana Jezusa poprzedzone jest Jego poleceniem: „Idźcie na cały świat i głoście Ewangelię wszelkiemu stworzeniu” (Mk 16,15), dopiero po tych słowach „został wzięty do nieba i zasiadł po prawicy Boga” (Mk 16,19). Łukasz natomiast
Pierwsza tajemnica chwalebna: Zmartwychwstanie Pana Jezusa | dr Joanna Jaromin
Wraz z Nowym Rokiem rozpoczynamy ostatni etap naszych biblijno-różańcowych rozważań. Medytacje do tajemnic chwalebnych opracowywać będzie sukcesywanie p. dr Joanna Jaromin. Dzisiaj zachęcamy do wniknięcia w pierwszą z nich, Zmartwychwstanie Pana Jezusa.
Piąta tajemnica bolesna: Ukrzyżowanie i śmierć Pana Jezusa | o. dr hab. Waldemar Linke CP
Śmierć jest bardzo fotogeniczna. Nie jest piękna, nie ma niczego, co by uzasadniało ten fakt, ale kamera ją lubi, i aparat fotograficzny. Uciekamy od śmierci realnej, ale tę oswojoną przez pośrednictwo urządzenia rejestrującego, papieru czy ekranu, podglądamy z niezdrowym zainteresowaniem dzieci, które chcą poznać tajemnice życia starszych. Na śmierć Jezusa Chrystusa możemy, a nawet często patrzymy tak samo: mnożymy Jego rany, cierpienia, urazy i okoliczności czyniące chwilę Jego zgonu jak najbardziej poniżającą. Późne apokryfy ociekają krwią. Popatrzmy na jeden
Informacje
Dowiedz się więcej
