Komentarze biblijne

Kolejna antyteza w Jezusowym Kazaniu na Górze dotyczy rozwodów. Wiele edycji Pisma Świętego łączy w jedną perykopę wypowiedź Jezusa odnoszącą się do szóstego przykazania i naukę na temat rozwodów ze względu na pokrewieństwo tematyczne. Jednak są to dwie autonomiczne wypowiedzi Jezusa, dlatego w naszych rozważaniach traktujemy je oddzielnie. Temat rozwodów zostanie o wiele szerzej poruszony w tej Ewangelii w 19,1-12. Świadczy to o tym, jak żywa była ta kwestia w środowisku Izraela i jak wielką wagę przykładał Jezus do jej właściwego rozumienia.

W naszym pielgrzymowaniu po ścieżkach Kazania na Górze spotykamy kolejną antytezę w nauczaniu Jezusa dotyczącą przykazania Nie dopuścisz się cudzołóstwa. Podobnie jak w przypadku przykazania Nie zabijaj, tak i tutaj Jezus, wychodząc od powszechnie panującej jego recepcji, poszerza znaczenie przykazania o sferę ducha i godności człowieka oraz daje własną, jednoznaczną wykładnię tego zagadnienia. Tematowi cudzołóstwa Stary Testament poświęca stosunkowo wiele uwagi. Szczególnie prawodawstwo Pięcioksięgu bardzo poważnie go traktuje, przewidując karę śmierci za naruszenie przykazania Nie cudzołóż

Znajdujemy się wciąż w obszarze zbioru wypowiedzi Jezusa nazywanego Kazaniem na górze. O ile poprzednią wypowiedź Mesjasza (Mt 5,17-20) można by potraktować jako deklarację odnoszącą się do Jego postawy względem starotestamentalnego Prawa, o tyle interesująca nas obecnie perykopa stanowi praktyczne zastosowanie tej wypowiedzi wobec z jednej strony konkretnego przykazania Dekalogu, z drugiej natomiast do znanych sytuacji życiowych. Rozważana perykopa rozpoczyna szereg wypowiedzi Jezusa nazywanych w terminologii egzegetycznej antytezami. Dotyczą one niektórych przykazań

Ustosunkowanie się Jezusa do Prawa Mojżeszowego posiada szczególne znaczenie w kontekście pierwszego zbioru mów Jezusa w Ewangelii Mateusza, jeżeli przyjmujemy, że Kazanie na Górze stanowi statuty, swoistą konstytucję dla realizującego się na ziemi Królestwa niebieskiego i funkcjonującego w jego ramach Kościoła. Z jednej strony wypowiedź Zbawiciela wskazuje na Jego więź z tradycją religijną Izraela, która była Mu bliska ze względu na pochodzenie narodowościowe, z drugiej natomiast strony Jego słowa kreślą wizję relacji pomiędzy ludem Starego Przymierza

Swoje nauczanie, zwane powszechnie Kazaniem na górze, Jezus zaczął bardzo wzniośle, wskazując na drogi wiodące do osiągnięcia autentycznej szczęśliwości. Można by powiedzieć, że początek przemówienia zawiera jego centrum, szczyt. Nie oznacza to jednak, że po tak rewelacyjnym wstępie ton diametralnie słabnie. Przeciwnie, wszystkie wypowiedzi Jezusa zebrane przez Mateusza w tej sekcji przejawiają ogromną głębię teologiczną i wielkie bogactwo treści „pastoralnych”, konstytutywnych dla tworzącego się Kościoła. Przykładem jest krótka perykopa, następująca bezpośrednio po błogosławieństwach, którą w edycjach

Do tego miejsca czytelnik Ewangelii Mateusza spotkał się już z informacją o tym, że Jezus nauczał, ale samej Jego nauki jeszcze nie poznał. Zetknięcie się z nauczaniem Mistrza z Nazaretu, z przesłaniem Mesjasza, Syna Bożego jest o tyle niesamowite w tej Ewangelii, że dokonuje się w spotkaniu z tak zwanymi Błogosławieństwami. Jest to szczegół znamienny, ponieważ Błogosławieństwa z całą pewnością stanowią najbardziej wzniosły fragment Ewangelii Mateusza. Jezus zaczyna przemawiać z najwyższej nuty. Można niekiedy spotkać się ze stwierdzeniem, że Błogosławieństwa to „chrześcijański