XXXII Niedziela Zwykła, 9.11.2025 – Święto rocznicy poświęcenia Bazyliki Laterańskiej
J 2,13-22
Często, w dzisiejszym fragmencie Ewangelii, skupiamy się na handlu „starociami” w świątyni. Zwracamy uwagę na zewnętrzną okładkę swojego życia, nie patrząc w istotę dzisiejszego przekazu.
Jezus wchodzi do świątyni, robi porządek i zwraca uwagę faryzeuszom i Tobie co jest istotą miejsca, w którym mieszka Bóg. Porządek! Czy jesteś poukładany, czy może jest tak, że ciągle handlujesz z Bogiem i zwracasz uwagę na to, co mało istotne i ucieka Ci to co On mówi do Ciebie? Mówisz: „nie słyszę Go”. Dlaczego? Bo Twoje serce, dusza, życie wewnętrzne, to ciągłe starocie jako synonim bałaganu i nieuporządkowania. On, Jezus, chce Ciebie na nowo poukładać.
Dzisiaj rocznica poświecenia Bazyliki Laterańskiej, szczególnej Świątyni dla nas Katolików. Miejsce, gdzie z katedry – krzesła – mówi do nas Papież. Jaka jest Twoja odpowiedź na słowa Ojca Świętego, gdy naucza uroczyście? Czy przypadkiem nie jest tak, że ciągle handlujesz, poddajesz w wątpliwość wszystko co słyszysz?
Zaufaj.
Jezusowi, Kościołowi, Papieżowi.
Poniedziałek, 10.11.2025
Łk 17,1-6
Prosisz o wiarę, a nie umiesz przebaczyć, zapomnieć tego co złe?
Bóg zapomniał Tobie Twój grzech. Nie pielęgnuj w sobie grzechu, ale Łaskę Jezusa. Skupiając się nad złem, jakiego być może doświadczyłeś w swoim życiu, trudno Ci będzie otworzyć się na Dobro. Z własnego doświadczenia wiem, widzę to w sobie, że moje życie zaczyna się zmieniać w momencie, gdy zaczynam pielęgnować w sobie dobro, a zło staje się coraz mniejsze.
Wtorek, 11,11,2025 – wspomnienie św. Marcina z Tours
Łk 17,7-10
W życiu wiary, nie chodzi tylko i wyłącznie o to byś robił coś, bo musisz. Bo to wtedy nie ma nic wspólnego z nią. Wiara to wejście w relację służby, daru z Siebie dla drugiego. Bóg wierząc w Ciebie, stał się Sługą, ofiaruje się Tobie podczas każdej Eucharystii, która jest Dziękczynieniem, podczas każdego Sakramentu. Czy potrafisz dziękować?
Dzisiaj też jest kolejna rocznica odzyskania przez Polskę Niepodległości. Czy w Twoim życiu jest miejsce na dziękczynienie za dar wolności, także tej politycznej. Wolność jako dar, możesz utracić, dlatego proś Jezusa, abyś stawał się wewnętrznie wolny, a zarazem odpowiedzialny za „wolność swoją i naszą”.
Środa, 12.11.2025 – wspomnienie św. Jozafata
Łk 17,11-19
Trędowaci stali się wolni, ale nie potrafili podziękować, tylko jeden z nich wrócił i to uczynił. Dodatkowego smaku dodaje fakt, że był to ktoś, kto był znienawidzony.
Bóg, Miłość nie potrafi nienawidzić. On czeka na każdego, także na Ciebie. Być może w Twoim życiu jest tak, że nienawidzisz samego siebie, nie potrafisz sobie czegoś przebaczyć, poprosić Jezusa o jakiś dar uzdrowienia, o którym wiesz Ty i On. Dlatego, nie bój się prosić o dar dla Siebie, a jednocześnie, gdy to otrzymasz umiej podziękować. Dziękczynienie otwiera w Tobie Łaskę wiary.
Czwartek, 13.11.2025 – wspomnienie Św. Benedykta, Jana, Mateusza, Izaaka i Krystyna
Łk 17,20-25
Lubimy szukać sensacji. Armagedon, katastrofa, koniec świata, to wyrażenia, które być może często pojawiają się w Twoim życiu. Przyjmując Jezusa, nie przyjmujesz katastrofy. Nie pielęgnuj Jej, ale radość na spotkanie z Nim. Nie tylko gdy będzie Ten Czas, ale w Słowie, Eucharystii, Sakramentach, Wspólnocie.
Przestań karmić się tanią sensacją, a żyj Atrakcją Słowa.
Piątek, 14.11.2025
Łk 17,26-37
Żyjąc Słowem, zawsze dostrzeżesz u Siebie dobro, nie będzie w Tobie paraliżującego lęku, karmienia się padliną. Ta Twoja wewnętrzna wolność może być darem wobec Tych, do których jesteś posłany, aby na nowo odnaleźli sens swojego życia.
Sobota, 15.11.2025 – wspomnienie św. Alberta Wielkiego
Łk 18,1-8
Po co to – wierzyć, wszystko robić – skoro Jezus zadaje na końcu bardzo trudne pytanie: czy znajdzie wiarę wśród ludu. Jeżeli ona, nie jest przeżywana dojrzale, to rzeczywiście wszystko jest bez sensu. Jezus nie chce straszyć Ciebie końcem, ale motywuje do początku.
Otrzymując Łaskę Chrztu Świętego, zostałeś zaproszony do tego, aby być wielkim. Wiara, to naprawdę wielka sprawa, Twoja i naszego Kościoła. Spróbuj w to i w Niego uwierzyć, nie oglądając się na innych.