Rozważania ewangeliczne | od 14 do 20 grudnia 2025r. – dr Katarzyna Kozera

W postawie Jana Chrzciciela opisanej w dzisiejszej Ewangelii, każdy z nas może odnaleźć samego siebie. Jan nie tyle zwątpił w Jezusa, co raczej potrzebował upewnić się, że On jest oczekiwanym Mesjaszem. Jezus, w charakterystyczny dla swego nauczania sposób, nie odpowiedział uczniom Jana wprost, lecz zamiast tego podał szereg „dowodów”, które miały mówić same za siebie, i które zebrane razem miały zaświadczyć: tak, to Ja.

Jezus rozumiał rozterki Jana, nie potępił ich, przeciwnie, korzystając ze sposobności wygłosił pochwałę wiary i postawy Jana. To jest ważna lekcja dla nas – gdy coś „dolega” naszej wierze, szukajmy odpowiedzi u Źródła.

Z pytania arcykapłanów i starszych skierowanego do Jezusa można wywnioskować, że są oni zainteresowani pochodzeniem Jezusa i Jego działania. To zainteresowanie nie jest jednak szczere i nie wynika z chęci poznania Go i zbliżenia się do Niego, bowiem pytanie to służy jedynie pozyskaniu argumentu to oskarżenia Jezusa. Bóg nie zabrania nam pytać, szukać odpowiedzi na nurtujące nas pytania, ale ważna jest przy tym nasza postawa i motywacja – jeśli pytamy ze szczerym pragnieniem poznania Prawdy, On nam odpowie, ale tylko wtedy. On jest źródłem całej wiedzy, największą Mądrością, u Niego jest odpowiedź na każde pytanie.

O człowieku świadczą jego czyny, a nie słowa – to prawda znana chyba nam wszystkim, a w dzisiejszej Ewangelii przypomina nam o niej Jezus. Aby osiągnąć życie wieczne nie wystarczy deklaracja, nie wystarczą piękne słowa o Bogu i wierze, tu potrzeba konkretnych działań i odpowiedniej postawy serca.

Jezus przypomina nam dziś również o tym, by nie osądzać na podstawie pozorów. Człowiek, który może nam się wydawać „przegrany”, niegodny nieba, w rzeczywistości może być o wiele lepszy niż ja czy Ty. To wie Bóg i tylko do Niego należy osąd w tej sprawie.

Dbajmy o to, by zawsze mówić Bogu „tak”. Nawet gdy to jest trudne i niewygodne. A może zwłaszcza wtedy…

Co dzisiejsza Ewangelia próbuje nam powiedzieć o Jezusie, który przez Wcielenie wszedł w naszą ludzką historię? Po pierwsze, Jezus jest nie tylko prawdziwym Bogiem, ale też prawdziwym człowiekiem, z przeszłością sięgająca samego Abrahama, ojca wszystkich Żydów. Po drugie, Jezus – Król wszystkich królów, jest potomkiem Dawida. Po trzecie i najważniejsze, Ewangelia przypomina nam dziś, że Bóg działał i nadal działa w naszej ludzkiej historii, nie stoi z boku, nie przygląda się biernie – wszedł w nią i cały czas jest wśród nas. Przez Wcielenie swojego Syna z historii będącej jedynie upływem czasu i następstwem pokoleń uczynił historię zbawienia – i zrobił to z miłości do nas.

Dbajmy o to, by nasze życie, nasza historia była pełna Jego obecności.

Zarówno Matka Jezusa jak i Jego ziemski ojciec i opiekun są prawdziwymi ludźmi wiary. Zaufali Bogu i pozwolili się Jemu prowadzić tak, jak żaden inny człowiek wcześniej lub później. Józef uczy nas, że zaufanie Bogu, Jego słowu i obietnicy niweluje strach, dodaje odwagi, uzdalnia do podejmowania decyzji trudnych i, po ludzku patrząc, niemożliwych do wykonania. Z Bogiem wszystko jest łatwiejsze, z Bogiem wszystko jest możliwe.

Dzisiejsza Ewangelia ukazuje nam wyjątkowy moment z życia Zachariasza, kiedy dane mu było doświadczyć obecności i potęgi Boga. Doświadczenie to niosło ze sobą również obietnicę, która wywoływała w Zachariaszu pewne wątpliwości. Mimo iż wiedział, że Bóg jest wszechmogący, to jednak nie mógł uwierzyć w to, że złożona mu obietnica zostanie wypełniona i faktycznie doczeka się upragnionego syna. Bóg jednak nie obraził się na Zachariasza, nie cofnął danego mu słowa, On nie działa w taki sposób. To, że Zachariasz stracił mowę nie było jego karą, przeciwnie, było potwierdzeniem, którego Zachariasz oczekiwał. Jest to dla nas cenna lekcja – Bóg często daje nam to, o co Go prosimy, ale nie w taki sposób, jak sobie to wyobrażamy. Bóg jest Mądrością, ma na wszystko swój plan, na nas także. Współpracujmy z Nim i dajmy Jemu się prowadzić.

„Dla Boga bowiem nie ma nic niemożliwego”. Te słowa usłyszała w zaciszu swojego domu Maryja, wtedy jako młoda, całkiem zwyczajna dziewczyna. Usłyszała słowa niezwykłej zapowiedzi, przemyślała je i przyjęła, dając nam niedościgniony wzór wiary i pokory. Powinniśmy pamiętać te słowa i przyjąć je jak swoje, bo Bóg nie raz udowadnia nam, że może wszystko, nawet to, co nam nie mieści się w głowie lub wydaje niemożliwe. Słowa, które usłyszała Maryja można uznać za właśnie takie – niemożliwe, nierealne, w końcu wydarzenie opisane w dzisiejszej Ewangelii jest bezprecedensowe, wydarzyło się tylko raz w historii świata! A jednak Ona uwierzyła, tak po prostu. Oddała swoje życie w ręce Boga, podejmując najlepszą z możliwych decyzji. Bo życie z Bogiem jest najlepszą decyzją, dla nas także.