Rozważania ewangeliczne | od 11 do 17 stycznia 2026r. – dr Katarzyna Kozera

„To ja potrzebuję chrztu od Ciebie, a Ty przychodzisz do mnie?” Te słowa Jana uderzają w dzisiejszej Ewangelii najbardziej, bo każdy z nas w jakiś sposób i w jakimś stopniu może odnaleźć w nich siebie. Każdy z nas powinien nieustannie wołać do Boga i szukać u Niego pomocy i ratunku w tym, co nam dolega, a tymczasem często zamykamy się na Niego i Jego obecność w naszym życiu. Jezus przychodzi do nas codziennie, chce być obecny przy nas, nawet mimo tego, że my tak często nie przychodzimy do Niego i Go nie szukamy. On – Bóg Trójjedyny, jest zawsze dla nas i zawsze na nas czeka.

Decyzja o tym, by pójść za Jezusem zmienia całe życie i nadaje mu nowy, głębszy sens. Po podjęciu tej decyzji życie człowieka pozostaje to samo, ale nie takie samo. Pójście za Jezusem wiąże się z wyrzeczeniami, można powiedzieć, że z pewną „stratą”, ale tracimy na tej decyzji tylko to, co złe i niepotrzebne, a zyskujemy coś o wiele bardziej cennego – szansę na życie wieczne, na zbawienie. Miejsce złych przyzwyczajeń, skłonności i działań, które porzucamy dla Jezusa, zajmuje dobro, miłość, służba – jaka to więc strata?

Warto pójść za Jezusem, warto dać Jemu się „złowić”.

Jezus naucza jako ten, który ma władzę, ponieważ On, jako Syn Boży, jest źródłem całej wiedzy. On nie musiał jej zdobywać, tak jak uczeni w Piśmie, bo cała mądrość od Niego pochodzi. On rzeczywiście ma władzę, co udowadnia rozkazując duchom nieczystym, aby opuściły człowieka, którego dręczyły. Jezus nie potrzebuje i nie chce, aby one dawały o Nim świadectwo, to jest nasze zadanie jako Jego uczniów – być świadkiem Jezusa, głosić Go każdym swoim słowem i czynem, i naśladować Go w służbie innym.

Jezus przyszedł na świat, aby pomóc każdemu człowiekowi w tym, w czym niedomaga. Dla każdego z nas to będzie coś innego, bo tak jak jesteśmy różnymi ludźmi, tak samo z różnymi problemami się mierzymy. Tym, co jest jednak dla nas wspólne jest to, że Jezus z miłości umarł za nas po to, abyśmy my mogli żyć z Nim na wieki. On ciągle do nas przychodzi i jest dla nas, chociaż w inny sposób, niż tego doświadczyła teściowa Piotra. On czeka na nas w swoim Kościele, w swoim Słowie i w Sakramentach… Czeka, aby nas uzdrowić.

Trędowaty z dzisiejszej Ewangelii powinien stanowić dla nas wzór modlitwy. Jego postawa, pełna pokory i zaufania do Jezusa, sprawiła, że zdecydował On o natychmiastowej pomocy temu, który Go o nią prosił. W swojej prośbie-modlitwie, trędowaty koncentruje się nie na sobie, lecz na Jezusie, słusznie podkreślając, że w Jego rękach znajduje się zdrowie i przyszłość tego, który prosi o pomoc. Bóg słucha naszych próśb i lituje się nad nami, ale my często tego nie zauważamy i traktujemy Go jak kogoś, kto powinien zawsze i natychmiast spełniać wszystkie nasze prośby. Gdy tak się nie dzieje, często obrażamy się na Niego, a gdy nasza prośba zostanie wysłuchana, często nawet za to nie podziękujemy… Nas nie obowiązuje „nakaz milczenia”, tak charakterystyczny dla Ewangelisty Marka. Przeciwnie, mamy obowiązek głosić zawsze i w każdych okolicznościach dobroć, miłość i potęgę Boga, których przejawów doświadczamy na co dzień.

Jezus ma moc uleczyć wszystko co w nas potrzebuje ratunku, zarówno jeśli chodzi o ciało, jak i duszę. Przekonał się o tym paralityk z dzisiejszej Ewangelii, którego przyniesiono po to, by Jezus uzdrowił jego ciało, a który otrzymał więcej niż to, czego pragnął – odpuszczenie grzechów. Dzisiejsza Ewangelia pokazuje również jak ważnymi elementem codziennego życia jest troska o innych i wzajemna odpowiedzialność. Zauważmy, że Jezus uzdrowił paralityka widząc wiarę tych, którzy go przynieśli, a nie samego chorego! Ten cierpiący, chory człowiek otrzymał od Jezusa zdrowie dlatego, że jego bliscy się o to zatroszczyli i że byli w swym działaniu nieustępliwi. Bądźmy jak oni. Zmierzajmy do Jezusa każdym możliwym sposobem.

Jezus przyszedł na ten świat dla wszystkich ludzi, dla każdego z nas. Dla Niego każdy człowiek jest cenny, ważny, kochany, nawet ten, który w oczach innych może wydawać się przegrany i grzeszny. Jezus chce mieć nas wszystkich obok siebie w swoim Królestwie. Nie wpadajmy w pułapkę kategoryzowania ludzi zgodnie z tym, co nam się wydaje na ich temat. Osąd zostawmy Bogu, który jako jedyny ma kompetencje, by nas sądzić. Patrzmy na innych tak, jak On na nas patrzy.