Komentarze biblijne

W naszej lekturze Ewangelii Mateusza znajdujemy się w sekcji, gdzie spotykamy swoiste skondensowanie cudownej działalności Jezusa w uzdrawianiu ludzkich chorób. Właściwie z podobną sytuacją spotkaliśmy się w rozdziale ósmym. Po długiej serii cudów Mateusz czyni krótką przerwę, opisując powołanie Mateusza i przytaczając naukę Jezusa na temat postu, by znowu, z podobną do wcześniejszej intensywnością, relacjonować uzdrowicielską działalność Jezusa. Bezpośrednio po wskrzeszeniu dziewczynki, który to cud ewangelista opisał wraz z uzdrowieniem kobiety chorej na krwotoki (Mt 9, 18-26),

Perykopa opowiada o dwóch cudach Jezusa: uzdrowieniu kobiety cierpiącej od nieuleczalnego upływu krwi i wskrzeszeniu zmarłej dziewczynki. Relacja o tych dwóch uzdrowieniach przeplata się wzajemnie: po wprowadzeniu do cudu wskrzeszenia następuje opowiadanie o uzdrowieniu kobiety, po czym narrator powraca do cudu wskrzeszenia, aby go sfinalizować. Ten rodzaj narracji egzegeci nazywają terminem sandwich ‘kanapka’. Podobny fenomen występuje szczególnie w Ewangelii Marka, u pozostałych synoptyków również spotykamy się z nim. Niekoniecznie jednak chodzi o zabieg literacki,

Dobra lektura słowa Bożego powinna uwzględnić kontekst literacki danego fragmentu tekstu biblijnego. Nie tylko dlatego, że Pismo Święte stanowi najlepszy komentarz dla samego siebie, ale również z tego powodu, że poszukiwanie więzi perykopy z tym, co ją poprzedza i co po niej następuje, często pomaga wyraźniej zobaczyć główne idee zawarte w tekście. Przekonajmy się o tym na przykładzie bieżącego fragmentu. Odmienna, wręcz rewolucyjna postawa Jezusa z domu celnika Mateusza znajduje swoją kontynuację w Jego dyskusji z uczniami Jana

Ewangelia Mateusza, pośród bogactwa opisanych historii, ukazuje wydarzenia o doniosłej roli zarówno w ziemskiej misji Jezusa, jak i dla przyszłości. Jezus powołuje ludzi na swoich uczniów. Osobiście będzie ich formował po to, aby w niedługim czasie wzięli na siebie odpowiedzialność za zapoczątkowane przez Niego dzieło. Na nich zbuduje swój Kościół. Jezus powołuje tych, którzy zaniosą Jego Ewangelię poza granice Palestyny. Oni z kolei będą formowali następnych i w ten sposób Chrystusowy Kościół będzie wypełniał

Po uciszeniu burzy na jeziorze i egzorcyzmie następuje opis kolejnego cudu, tym razem Jezus uzdrawia paralityka. Nie jest to jedyny przypadek, kiedy ewangelista grupuje opisy cudownych wydarzeń w swego rodzaju bloki. Następne dwie perykopy stanowią przerwę, po której znowu spotykamy się z grupą czterech relacji o cudownych uzdrowieniach. Mateusz nie tylko grupuje nauczanie Jezusa, tworząc wielkie mowy, ale podobną tendencję przejawia również odnośnie do Jego cudownej działalności. Perykopa o uzdrowieniu człowieka sparaliżowanego posiada swoją paralelę

Ostatnia perykopa ósmego rozdziału Ewangelii Mateusza relacjonuje egzorcyzm Jezusa dokonany w krainie Gadareńczyków. Piszą o tym również Marek i Łukasz (Mk 5,1-20; Łk 8,26-39), ale ich przekaz pod wieloma względami odbiega od Mateuszowego. Ten ostatni przede wszystkim relacjonuje najkrócej, co stanowi zaledwie trzecią część opowiadania Marka i połowę tekstu Łukasza. Specjaliści uważają, że podstawą dla Mateusza był jednak tekst Marka, uszczuplony przez pierwszego ewangelistę z nieznanych powodów. Ponadto Mateusz mówi o dwóch