Chwalić Cię będę, Panie, całym sercem moim,

opowiem wszystkie cudowne Twe dzieła.

Cieszyć się będę i radować Tobą,

Psalm będę śpiewać na cześć Twego imienia, o Najwyższy.

(Ps 9,2–3)

 

Komentarze proponuje S. M. Judyta Pudełko PDDM

 

Psalm 22

1 Kierownikowi chóru. Na modłę pieśni: «Łania o świcie». Psalm. Dawidowy.

 2 Boże mój, Boże mój, czemuś mnie opuścił? Daleko od mego Wybawcy słowa mego jęku.

 3 Boże mój, wołam przez dzień, a nie odpowiadasz, wołam i nocą, a nie zaznaję pokoju.

 4 A przecież Ty mieszkasz w świątyni, Chwało Izraela!

 5 Tobie zaufali nasi przodkowie, zaufali, a Tyś ich uwolnił;

 6 do Ciebie wołali i zostali zbawieni, Tobie ufali i nie doznali wstydu.

 7 Ja zaś jestem robak, a nie człowiek, pośmiewisko ludzkie i wzgardzony u ludu.

 8 Szydzą ze mnie wszyscy, którzy na mnie patrzą, rozwierają wargi, potrząsają głową:

 9 «Zaufał Panu, niechże go wyzwoli, niechże go wyrwie, jeśli go miłuje».

 10 Ty mnie zaiste wydobyłeś z matczynego łona; Ty mnie czyniłeś bezpiecznym u piersi mej matki.

 11 Tobie mnie poruczono przed urodzeniem, Ty jesteś moim Bogiem od łona mojej matki,

 12 Nie stój z dala ode mnie, bo klęska jest blisko, a nie ma wspomożyciela.

 13 Otacza mnie mnóstwo cielców, osaczają mnie byki Baszanu.

 14 Rozwierają przeciwko mnie swoje paszcze, jak lew drapieżny i ryczący.

 15 Rozlany jestem jak woda i rozłączają się wszystkie moje kości; jak wosk się staje moje serce, we wnętrzu moim topnieje.

 16 Moje gardło suche jak skorupa, język mój przywiera do podniebienia, kładziesz mnie w prochu śmierci.

 17 Bo sfora psów mnie opada, osacza mnie zgraja złoczyńców. Przebodli ręce i nogi moje,

 18 policzyć mogę wszystkie moje kości. A oni się wpatrują, sycą mym widokiem;

 19 moje szaty dzielą między siebie i los rzucają o moją suknię.

 20 Ty zaś, o Panie, nie stój z daleka; Pomocy moja, spiesz mi na ratunek!

 21 Ocal od miecza moje życie, z psich pazurów wyrwij moje jedyne dobro,

 22 wybaw mnie od lwiej paszczęki i od rogów bawolich – wysłuchaj mnie!

 23 Będę głosił imię Twoje swym braciom i chwalić Cię będę pośród zgromadzenia:

 24 «Chwalcie Pana wy, co się Go boicie, sławcie Go, całe potomstwo Jakuba; bójcie się Go, całe potomstwo Izraela!

 25 Bo On nie wzgardził ani się nie brzydził nędzą biedaka, ani nie ukrył przed nim swojego oblicza i wysłuchał go, kiedy ten zawołał do Niego».

 26 Dzięki Tobie moja pieśń pochwalna płynie w wielkim zgromadzeniu. Śluby me wypełnię wobec bojących się Jego.

 27 Ubodzy będą jedli i nasycą się, chwalić będą Pana ci, którzy Go szukają. «Niech serca ich żyją na wieki».

 28 Przypomną sobie i wrócą do Pana wszystkie krańce ziemi; i oddadzą Mu pokłon wszystkie szczepy pogańskie,

 29 bo władza królewska należy do Pana i On panuje nad narodami.

 30 Tylko Jemu oddadzą pokłon wszyscy, co śpią w ziemi, przed Nim zegną się wszyscy, którzy w proch zstępują. A moja dusza będzie żyła dla Niego,

 31 potomstwo moje Jemu będzie służyć, opowie o Panu pokoleniu przyszłemu,

 32 a sprawiedliwość Jego ogłoszą ludowi, który się narodzi: «Pan to uczynił».

Oddalenie się Boga. Psalmista wie, kim jest Bóg. Odwołuje się do działania Boga w historii Izraela, do Jego obecności w świątyni. Odwołuje się do konkretnych momentów wcześniejszego Bożego działania. Pragnie się tego uchwycić jak pewnika, ale Bóg jest Tajemnicą, która „wymyka mu się z rąk”. Doświadcza bólu nieobecności i milczenia Boga. Znajduje się w trudnej sytuacji i dlatego przyzywa Bożej pomocy. Ale na próżno – wytrwała modlitwa pozostaje bez odpowiedzi.

Udręka odrzucenia przez ludzi. Doświadczenie cierpienia, choroby i odrzucenia przez ludzi ma stać się „dowodem” na nieobecność Boga. Ludzka wrogość została tu oddana niezmiernie plastycznie. Jest ona porównana do ataku dzikich zwierząt: psów, lwów i bawołów. A zatem pogarda ze strony ludzi może być tak dotkliwa i bolesna, iż doprowadza do śmiertelnej udręki. Psalmista jest osaczony, powalony na ziemię, obnażony, a jego ciało ulega destrukcji i rozkładowi. Wydaje się, że są to jego ostatnie chwile. A jednak i w tej sytuacji woła niestrudzenie do Boga.

Bóg staje się ocaleniem. Stan pełnego ogołocenia wzmógł ostateczny krzyk człowieka o ratunek. Jedynie Bóg może stać się wybawieniem z dramatycznej sytuacji zagrożenia życia. On, w przeciwieństwie do możnych tego świata, opowiada się po stronie ubogiego, uciskanego, bezsilnego człowieka. Bóg nie odwrócił się od nędzy i upodlenia, które doświadczał wcześniej psalmista, ale objawił swe Oblicze, co okazało się być ocaleniem człowieka z sytuacji zagrożenia. Psalmista zauważa, iż Bóg jest obecny w jego życiu i je ocala. Stąd też pojawia się motyw wielbienia Boga i składania Mu dziękczynienia.

„Wtedy też ukrzyżowano z Nim dwóch złoczyńców, jednego po prawej, drugiego po lewej stronie. Ci zaś, którzy przechodzili obok, przeklinali Go i potrząsali głowami, mówiąc: «Ty, który burzysz przybytek i w trzech dniach go odbudowujesz, wybaw sam siebie; jeśli jesteś Synem Bożym, zejdź z krzyża!» Podobnie arcykapłani z uczonymi w Piśmie i starszymi, szydząc, powtarzali: «Innych wybawiał, siebie nie może wybawić. Jest królem Izraela: niechże teraz zejdzie z krzyża, a uwierzymy w Niego. Zaufał Bogu: niechże Go teraz wybawi, jeśli Go miłuje. Przecież powiedział: „Jestem Synem Bożym”»”.

(Mt 27,38-43)

Panie Jezu Chryste, Ty przyjmując nasze człowieczeństwo doświadczyłeś udręki cierpień i grozy śmierci, prosimy Cię spraw, abyśmy w każdym naszym trudnym doświadczeniu potrafili bezgranicznie powierzyć się Twojej Miłości oraz otwierali się na moc Twojego zwycięstwa, w którym dajesz nam zadatek Twojego zmartwychwstania.

S. M. Judyta Pudełko pddm

Psalm_21 (1)