XVIII Niedziela Zwykła, 2.08.2026
Pierwsze czytanie: Iz 55, 1-3a
Słowa proroka Izajasza zawierają paradoksalne wezwanie Boga: „Kupujcie bez pieniędzy i za darmo”. Warto zatrzymać się nad słowem „kupujcie”. Bóg nie mówi o pożyczaniu ani o biernym dziedziczeniu. Kupowanie oznacza świadomy wybór i przyjęcie czegoś na własność. To, co otrzymujemy od Stwórcy, staje się naprawdę nasze. A kiedy coś jest naszą własnością, zyskujemy wolność – możemy zachować tę wartość dla siebie albo przekazać ją innym. Boża łaska, pokój serca czy przebaczenie nie są nam dane jedynie na chwilę. Pan składa je w nasze ręce jako trwały dar, którym możemy dzielić się z ludźmi wokół nas. Nie jesteśmy tylko proszącymi, ale obdarowanymi dziećmi, które uczą się od Ojca bezinteresownej hojności. Stańmy dziś przed Bogiem z gotowością przyjęcia Jego darów i zanieśmy je do naszych rodzin, środowisk pracy i wszystkich, których spotkamy na swojej drodze.
Psalm responsoryjny: Ps 145, 8-9. 15-16. 17-18
Psalm responsoryjny, choć pełen uwielbienia, odsłania także prawdę o ludzkiej bezradności. Bóg objawia się w nim jako cierpliwy Ojciec, który zna nasze potrzeby lepiej niż my sami. W życiu często nie otrzymujemy od razu tego, o co prosimy, a czasem w ogóle. Niekiedy wydaje się nawet, że inni zostali wysłuchani, a my nie. Słowo Boże zapewnia jednak, że Pan nigdy nie pozostawia swoich dzieci bez tego, co naprawdę konieczne. Zaufanie Panu, przy jednoczesnym trwaniu w oczekiwaniu i przedstawianie mu swoich próśb ma głęboki sens. Uczy nas wytrwałej modlitwy i ćwiczy nas w poddawaniu się Jego woli. Bóg pragnie, abyśmy wołali do Niego z głębi serca, z prostą ufnością. Taka modlitwa przemienia człowieka i otwiera go na przyjęcie Bożych darów we właściwym czasie.
Drugie czytanie: Rz 8, 35.37-39
W drugim czytaniu święty Paweł przypomina o potędze miłości Chrystusa, od której nic nie jest w stanie nas odłączyć. Fundamentem tej pewności jest łaska chrztu świętego. Moc śmierci i zmartwychwstania Jezusa została nam dana raz na zawsze, nadając nam niezatarte znamię umiłowanych dzieci Boga. Ludzka natura pozostaje jednak krucha i zmienna. Zdarzają się chwile, gdy sami tracimy wiarę, gasną w nas nadzieja i miłość. Boża pieczęć na naszym sercu pozostaje jednak nienaruszona. Bóg nie cofa swoich obietnic i nie przestaje kochać nawet wtedy, gdy my odwracamy się od Niego. Nasza tożsamość jest bezpieczna w Jego rękach. Jeśli z pokorą uznamy własną słabość, odkryjemy na nowo miłość, która nie zawodzi i nigdy się nie kończy.
Ewangelia: Mt 14, 13-21
Dzisiejsza Ewangelia o rozmnożeniu chleba rzuca światło na relację Jezusa z ludźmi. Tłum poszedł za Nim na pustkowie bez kalkulacji i bez szukania własnych korzyści. Ludzie wytrwali przy Nim po prostu dlatego, że chcieli z Nim być.
Bywa i tak, że goście wpadają do nas „tylko” na herbatę, a zostają aż do kolacji. Cieszymy się ich obecnością i chcemy zatrzymać ich dłużej, dlatego dzielimy się tym, co mamy. Podobnie postępuje Jezus. Daje ludziom chleb i ryby – nie po to, by urządzić ucztę, ale by mogli pozostać z Nim jeszcze trochę.
Zastanawia jednak finał tej historii. Dlaczego zebrano aż dwanaście koszy ułomków? Boga trudno posądzać o marnotrawstwo. Być może ludzie, kierując się lękiem o jutro, brali więcej, niż potrzebowali. Pozostałe kosze pełne kawałków chleba przypominają nam, że Boża hojność zawsze przewyższa nasze obawy i kalkulacje. Kiedy trwamy przy Chrystusie, On daje więcej, niż potrafimy sobie wyobrazić. Pozostaje tylko pytanie: czy naprawdę to dostrzegamy?
Poniedziałek, 3.08.2026
Pierwsze czytanie: Jr 28, 1-17
Pierwsze czytanie stawia nas przed pytaniem o źródło naszej nadziei i uczy odróżniać Bożą prawdę od ludzkich pobożnych życzeń. Prorok Jeremiasz staje się przewodnikiem, który chroni nas przed złudną nadzieją. Chananiasz mówi dokładnie to, co udręczony naród pragnie usłyszeć. Zapowiada szybki sukces, zrzucenie babilońskiego jarzma i odzyskanie wolności bez żadnego wysiłku. To kusząca wizja Boga, który działa na nasze zawołanie i spełnia wszystkie oczekiwania. Jeremiasz wybiera jednak inną drogę. Nie szuka poklasku ani taniego pocieszenia, lecz cierpliwie czeka na słowo Boga i pyta, jaka jest wola Pana w tej sytuacji. Uczy nas, że prawdziwa wiara wymaga cierpliwości i zgody na Boży scenariusz, nawet jeśli prowadzi on przez trudne doświadczenia. Demaskuje iluzje, które sami tworzymy, i zachęca, aby zakorzenić swoje życie w realnej obecności Boga, a nie w krzykliwych obietnicach współczesnego świata.
Psalm responsoryjny: Ps 119, 29 i 43. 79-80. 95 i 102
Psalm responsoryjny jest modlitewnym pomostem między trudnym proroctwem Jeremiasza a Ewangelią. To modlitwa człowieka, który pośród sprzecznych głosów świata szuka pewnego oparcia w Bożym słowie. Gdy wokół pojawiają się fałszywi prorocy obiecujący łatwe rozwiązania, właśnie Boże przykazania stają się drogowskazem, który nie pozwala nam zbłądzić. Psalmista przypomina, że nie są one ciężarem, lecz tarczą chroniącą przed kłamstwem i złudzeniem. Śpiewając ten psalm, prosimy o dar mądrości i rozeznania, abyśmy – jak Jeremiasz – potrafili cierpliwie czekać na głos Boga i nie ulegać presji otoczenia. Ufność pokładana w Panu przynosi pokój nawet pośród największych kryzysów i przygotowuje nasze serca na spotkanie z Chrystusem, który jest pełnią Bożego Prawa i miłości.
Ewangelia: Mt 14, 22-36
Ewangelia ukazuje Jezusa, który działa z niezwykłą prostotą i zdecydowaniem. Po rozmnożeniu chleba wysyła uczniów do łodzi, a sam udaje się na modlitwę. Gdy przychodzi do nich po wzburzonym jeziorze, natychmiast uspokaja ich lęk. Na prośbę Piotra odpowiada jednym słowem: „Przyjdź!”.
Na polecenie Mistrza uczeń zaczyna iść do Niego po wodzie. Przełom następuje wtedy, gdy Piotr widząc siłę wiatru przestraszył się . Wtedy Piotr woła: „Panie ratuj mnie!. Jezus nie zwleka ani chwili. Najpierw wyciąga rękę i ratuje ucznia, a dopiero potem zaprasza go do głębszej wiary. Ratunek wyprzedza pouczenie. To piękna prawda również o naszym życiu. Nawet jeśli na moment zwątpimy, zaczniemy tonąć, Jego dłoń pozostaje wyciągnięta. On nie przestaje nas podnosić i prowadzić ku bezpiecznemu brzegowi.
Wtorek, 4.08.2026
Pierwsze czytanie: Jr 30, 1-2. 12-15. 18-22
W dzisiejszym pierwszym czytaniu Bóg przez proroka Jeremiasza ukazuje całą tragedię sytuacji, w jakiej znalazł się naród wybrany z powodu swojej niewierności i grzechu. Prorok bezlitośnie odsłania rany Izraela, które są skutkiem odwrócenia się od Stwórcy. Słowo Boże nie kończy się jednak na potępieniu. W swoim miłosierdziu Bóg składa zachwycającą obietnicę odnowy. Co ciekawe, nie zapowiada budowy czegoś zupełnie nowego. Nie przekreśla przeszłości, lecz obiecuje odbudowę na murach i fundamentach tego, co zostało zburzone. Wszystko ma wrócić na swoje miejsce. W tym geście odbudowy Pan daje narodowi najpiękniejszą obietnicę: „Wy będziecie moim narodem, a Ja będę waszym Bogiem”. Boże przebaczenie nie polega na wymazaniu naszej historii, ale na uzdrowieniu tego, co zniszczyliśmy własnym grzechem. Miłosierny Ojciec nie przestaje odbudowywać tego, co w nas wydaje się już nie do uratowania.
Psalm responsoryjny: Ps 102, 16-18. 19-21. 29 i 22-23
Psalm resposoryjny jest modlitewnym echem obietnic, które usłyszeliśmy w Księdze Jeremiasza. Wszystkie jego wezwania wyrastają z pewności, że Bóg odbuduje Syjon i objawi światu swoją chwałę. Ta ufność nie opiera się na ludzkiej sile ani możliwościach, lecz na przekonaniu, że Pan nie pozostaje obojętny na wołanie cierpiących. Psalmista patrzy także dalej – ku przyszłym pokoleniom. Odbudowa Jerozolimy ma sprawić, że kolejne pokolenia będą wielbiły imię Boga i trwały przy Nim z niezachwianą wiernością. Boża troska zawsze wykracza poza nasze życie i obejmuje tych, którzy przyjdą po nas. Śpiewając ten psalm, uczymy się ufać, że nawet w chwilach największego kryzysu Bóg potrafi przemienić ruiny w miejsce nowego życia i nowej nadziei.
Ewangelia: Mt 15, 1-2. 10-14
Święty Mateusz przedstawia nam dziś ciekawą scenę. Faryzeusze nie stawiają Jezusowi zarzutu wprost. Zwracają uwagę na zachowanie Jego uczniów, podważając w ten sposób autorytet Nauczyciela. Ich pytanie nie dotyczy przekroczenia Prawa, lecz niestosowania się do tradycji starszych, czyli do ludzkich zwyczajów. Pokazuje to, jak łatwo można postawić tradycję na równi z wolą Boga i bardziej troszczyć się o zewnętrzne praktyki niż o sens, który powinien za nimi stać. Odpowiedź Jezusa prowadzi jednak znacznie głębiej. Wyjaśnia, że źródło dobra i zła nie znajduje się w tym, co pochodzi z zewnątrz, ale w ludzkim sercu. To nasze decyzje, intencje i pragnienia kształtują słowa oraz czyny. Człowieka nie czynią grzesznym okoliczności ani otoczenie, lecz to, na co sam daje przyzwolenie we własnym wnętrzu. Ten fragment przypomina, że prawdziwa pobożność nie polega jedynie na zachowywaniu przyjętych zwyczajów, ale przede wszystkim na nieustannej trosce o czystość serca, z którego rodzi się całe nasze życie.
Środa, 5.08.2026
Pierwsze czytanie: Jr 31, 1-7
Dzisiejsze słowo z Księgi Proroka Jeremiasza ukazuje poruszający dialog miłości Boga z człowiekiem. Słowa: „Ukochałem cię odwieczną miłością, dlatego zachowałem dla ciebie łaskawość” niosą fundamentalną prawdę – Bóg nigdy nie przestał kochać swojego ludu, nawet wtedy, gdy ten się od Niego odwrócił. Prawdziwym dramatem człowieka nie jest brak Bożej miłości, lecz odejście od niej. Bóg nas nie opuszcza. Jeśli jesteśmy daleko od Niego, to tylko dlatego, że sami się oddaliliśmy. Paradoksalnie często łatwiej przychodzi nam kochać innych i wiele z siebie dawać, niż z pokorą przyjąć bezwarunkową miłość naszego Stwórcy. Jeremiasz przypomina jednak, że dopiero wtedy, gdy pozwalamy się kochać i odpowiadamy na tę miłość, nasze życie zaczyna się odbudowywać. Owocem takiego spotkania jest radość, która nie pozostaje ukryta, ale wyraża się we wdzięczności, pokoju i uwielbieniu Boga. Pozwólmy Bogu kochać nas na nowo, aby ta radość mogła przemieniać całe nasze życie.
Psalm responsoryjny: Jr 31, 10.11-12ab.13
Psalm resposoryjny wzięty z Księgi Jeremiasza jest radosnym hymnem o Bogu, który nieustannie wyprowadza człowieka z niewoli jego własnych słabości. W swojej dobroci naprawia skutki naszych błędów, grzechów i złych decyzji. Nie pozostawia nas na dnie, lecz działa jak Dobry Pasterz, który odnajduje zagubioną owcę i prowadzi ją do bezpiecznej owczarni. Ze słów tego psalmu wyłania się niezwykle pocieszająca prawda – Bóg pragnie naszej radości. Nie chce, abyśmy żyli w nieustannym poczuciu winy czy przygnębieniu. Jego wolą jest przemiana żałoby w wesele i uzdrowienie ludzkiego serca. Kiedy pozwalamy Mu działać, naszą naturalną odpowiedzią stają się wdzięczność, pokój i uwielbienie. Otwórzmy przed Nim nasze życie i pozwólmy Mu przemieniać to, czego sami nie potrafimy naprawić.
Ewangelia: Mt 15, 21-28
Ewangelia o wierze kobiety kananejskiej pokazuje, że cała ta scena jest ważna nie tylko ze względu na samą kobietę, ale również z powodu postawy uczniów. To oni proszą Jezusa, aby ją odprawił. Można odnieść wrażenie, że jej krzyk i wytrwałość były dla nich kłopotliwe. Być może obawiali się także, że Jezus przekroczy granice swojej dotychczasowej misji i uzna prośbę pogańskiej kobiety, burząc ich bezpieczny i uporządkowany świat.
Chrystus prowadzi jednak z uczniami niezwykły dialog. Jezus mówi, że jest posłany tylko do owiec, które poginęły z domu Izraela. Matka nie daje się jednak pominąć w rozmowie, która dotyczy jej samej i jej córki. Klęka przed Jezusem i z odwagą najpierw prosi: „Panie dopomóż mi!”, ufając bardziej Jego miłosierdziu niż pozornym przeszkodom. Po odpowiedzi Chrystusa, że niedobrze jest zabrać chleb dzieciom, a rzucić psom, wchodzi z Nim w dyskusję, argumentując swoją prośbę: „Tak, Panie, lecz i szczenięta jedzą z okruszyn, które spadają ze stołów ich panów”.
Ta scena przypomina wiele sytuacji z naszego życia – w rodzinie, pracy czy szkole – gdy inni rozmawiają o sprawach, które dotyczą również nas. Ewangelia zachęca, abyśmy nie bali się zabierać głosu w obronie tego, co najważniejsze: naszej wiary, naszych najbliższych i wartości, które kształtują nasze życie. Jest to również zachęta do tego, aby budując relację z Bogiem z odwagą przedstawiali mu to, co naprawdę nosimy w sercu.
Czwartek, 6.08.2026 – Święto Przemienienia Pańskiego
Pierwsze czytanie: Dn 7, 9-10. 13-14
Pierwsze czytanie pochodzące z Księgi Daniela ukazuje majestatyczną wizję Boga zasiadającego na ognistym tronie. Przed Przedwiecznym gromadzą się niezliczone zastępy, tysiące tysięcy, a całe stworzenie oddaje Mu cześć. Skala tej wizji przekracza ludzką wyobraźnię. W samym centrum pojawia się jednak Ktoś „jakby Syn Człowieczy”, który przychodzi na obłokach i staje przed obliczem Boga. To właśnie Jemu zostaje powierzona władza, chwała i królestwo, które nigdy nie przeminie. Daniel przypomina nam, że ponad wszystkimi dziejami świata stoi Bóg, a historia ostatecznie należy do Niego. Potęgi tego świata wydają się czasem niezwyciężone, lecz wobec Bożego majestatu tracą swoją siłę. To słowo zaprasza nas do zachwytu nad wielkością Pana i do odnowienia zaufania Temu, który prowadzi losy świata oraz każdego człowieka.
Psalm responsoryjny: Ps 97, 1-2. 5-6. 9
Psalm 97 jest hymnem uwielbienia Boga, który króluje nad całym światem. Jego panowanie nie opiera się na sile ani przemocy, lecz na sprawiedliwości i świętości. Psalmista przywołuje obraz gór topniejących jak wosk przed obliczem Władcy wszystkiej ziemi. Niebiosa głoszą Jego sprawiedliwość, a całe stworzenie rozpoznaje Jego chwałę. Nie są to obrazy mające wzbudzić lęk, ale zachwyt nad potęgą Boga, wobec której wszystko inne okazuje się kruche i przemijające. Ten sam Pan jest jednak blisko człowieka prawego i napełnia jego serce światłem oraz pokojem. Śpiewając ten psalm, wyznajemy, że żadna trudność nie jest większa od Bożej mocy i że Ten, który włada całym światem, prowadzi również nasze życie.
Drugie czytanie: 2 P 1, 16-19
Drugie czytanie przypomina nam, że wiara Apostołów nie opiera się na wymyślonych mitach. Święty Piotr podkreśla z mocą, że on i pozostali uczniowie byli świadkami chwały Jezusa objawionej na górze Przemienienia. Dlatego mówi w liczbie mnogiej – nie jest to osobiste przekonanie jednego człowieka, ale wspólne świadectwo tych, którzy naprawdę widzieli i słyszeli. Z tego doświadczenia rodzi się zachęta skierowana również do nas. Mamy trwać przy słowie Boga jak przy lampie świecącej w ciemności, aż Chrystus rozświetli nasze serca swoim światłem. W życiu każdego z nas przychodzą chwile duchowej pustyni i oschłości. Właśnie wtedy warto jeszcze mocniej uchwycić się Bożego słowa. Ono prowadzi nas przez mrok i daje cierpliwość, aż Pan sam rozpali w nas na nowo ogień wiary i miłości.
Ewangelia: Mt 17, 1-9
Przemienienie Pańskie na górze Tabor ukazuje fundamentalną prawdę o naturze ludzkiej wiary: tajemnicy boskości Chrystusa nie da się pojąć wyłącznie rozumem, trzeba jej najpierw doświadczyć i ją przeżyć. Uczniowie próbowali zrozumieć zapowiedzi o męce i zmartwychwstaniu, jednak ich ludzki intelekt okazywał się bezradny wobec tak wielkiej tajemnicy. Dopiero gdy Jezus wprowadza ich na górę, osobno i pozwala im doświadczyć rzeczywistości sacrum – ujrzeć blask Jego twarzy i usłyszeć głos Ojca – ich wiara zyskuje nowy, trwały fundament. W naszym codziennym życiu duchowym mechanizm ten działa identycznie. Usilne, czysto intelektualne starania zrozumienia dogmatów czy pojęcia Bożych tajemnic często kończą się frustracją. Prawdziwe poznanie Boga nie rodzi się z teoretycznych rozważań, ale z osobistego przeżywania Jego obecności. Dopiero gdy otworzymy serce, pozwolimy sobie na głębokie doświadczenie relacji z Nim w modlitwie i sakramentach, zaczynamy naprawdę wierzyć i rozumieć. Wiara to nie zbiór definicji, lecz przeżyta i przemieniająca nas rzeczywistość.
Piątek, 7.08.2026
Pierwsze czytanie: Na 2, 1. 3; 3, 1-3. 6-7
Dzisiejsze pierwsze czytanie wprowadza w nasze serca ogromny niepokój i poczucie chaosu. Prorok Nahum z jednej strony ogłasza radosną nowinę o pokoju i powrocie Judy do dawnej świetności, by chwilę później pokazać przerażający, brutalny obraz pobitewnego zniszczenia, pełen galopujących koni, rannych i stosów trupów. Stajemy przed tym tekstem zagubieni, a w głowie rodzą się trudne pytania, na które po ludzku nie znamy jasnej odpowiedzi i nie rozumiemy głębokiego źródła tych bolesnych wydarzeń. To doświadczenie duchowego rozdarcia jest bardzo bliskie naszej codzienności. Często w życiu doświadczamy sytuacji, w których Boże obietnice pokoju przeplatają się z bolesnymi zgliszczami naszych osobistych planów. Czytanie to nie daje łatwych odpowiedzi, ale staje się przestrzenią, w której uczymy się stawać przed Panem w całej swojej bezradności. Uczy nas wierności w chwilach, gdy burza szaleje, a dotychczasowy porządek obraca się w ruinę. Bóg zaprasza nas do zaufania Mu w samym środku naszego życiowego chaosu. Bóg nie opuszcza człowieka nawet w chwilach największego zamętu. To słowo przypomina nam, że pośród niepokoju i pytań możemy szukać oparcia w Jego obecności i wierności.
Psalm responsoryjny: Pwt 32, 35cd-36ab. 39abcd. 41
Psalm responsoryjny, będący Pieśnią Mojżesza, w niezwykle wyrazisty sposób pokazuje dwa kontrastujące ze sobą obrazy potężnego działania Boga. Słyszymy o wszechmocy Stwórcy, w którego rękach spoczywa zarówno moc niszczenia, jak i moc tworzenia, potęga zadawania śmierci oraz dawania życia. Pan mówi: „Ja zabijam i Ja sam ożywiam, Ja ranię i Ja sam uzdrawiam”. Ta biblijna prawda ukazuje, że wszystko jest w Jego ręku. Nie oznacza braku logiki Jego działania, ale przypomina, że Bóg pozostaje Panem historii. Cierpienie nie jest Jego celem, ale może stać się miejscem oczyszczenia wiary. Bóg nie cieszy się z naszych zranień, ale dopuszcza je, by prowadzić do nowego życia. Modlitwa ta wyrywa nas z infantylnej wizji wiary i zaprasza do uznania Bożego autorytetu, który dopuszcza nasze zranienia, a zarazem gotowy jest je uleczyć, i dotyka nas krzyżem, by wyprowadzić z mroku ku wolności.
Ewangelia: Mt 16, 24-28
Dzisiejsza Ewangelia podejmuje trudny temat cierpienia. Jezus nie mówi o cierpieniu jako o ostatecznym punkcie i celu naszego życia, ale jako o drodze, która ma nas doprowadzić do chwały Bożego królestwa. Słowa o konieczności zaparcia się samego siebie i wzięcia swojego krzyża nabierają sensu tylko wtedy, gdy patrzymy na cel tej wędrówki. W tym kluczowym momencie Chrystus zwraca uwagę na to, co najcenniejsze – na ludzką duszę, ukazaną jako najwspanialszy skarb, o który musimy się troszczyć i chronić. „Cóż bowiem za korzyść odniesie człowiek, choćby cały świat zyskał, a na swojej duszy szkodę poniósł?” Słowo Boże uczy, że obrona tożsamości i czystości serca wymaga zgody na straty w oczach świata. Tracenie życia doczesnego z powodu Jezusa staje się w rzeczywistości jedynym sposobem na zyskanie wieczności. Każdy wybór dokonany z miłości do Chrystusa prowadzi do życia, którego świat nie jest w stanie ani dać, ani odebrać. Pan wzywa do mądrej troski o duchowe wnętrze i do wytrwałości w codziennym podążaniu za Nim.
Sobota, 8.08.2026
Pierwsze czytanie: Ha 1, 12 – 2, 4
Pierwsze czytanie ukazuje proroka Habakuka, który staje przed Bogiem pełen niepokoju. Widzi potęgę bezbożnych najeźdźców, którzy bezkarnie niszczą słabszych, i pyta o sens cierpienia. Porównuje ich do rybaków, którzy łowią ludzi niczym ryby na wędkę lub w sieci, pyszniąc się swoją zachłannością. Kiedy wyraża tę gotowość, Pan mówi, aby to prorocze widzenie zapisać wyraźnie na tablicach. Bóg daje mu niezłomne zapewnienie, że te słowa się wypełnią. Z jednej strony usłyszymy tu zapowiedź sądu nad każdym nieprawym, a z drugiej – pewne zapewnienie schronienia tym, co Boga wiernie wołają w swoich utrapieniach. Sprawiedliwość nadejdzie w wyznaczonym czasie. Pan ostatecznie osądzi zło, a sprawiedliwy zyska dar życia dzięki swojej niezłomnej wierze i zaufaniu.
Psalm responsoryjny: Ps 9, 8-9. 10-11. 12-13
Psalm responsoryjny staje się modlitewnym przedłużeniem wołania proroka Habakuka o Bożą sprawiedliwość w świecie pełnym przemocy. Jest to pieśń ufności człowieka, który wie, że Pan nie pozostaje ślepy na krzywdę bezbronnych i uciśnionych. Słowa psalmu głośno ogłaszają, że Bóg zasiada na wiecznym tronie, aby sądzić świat sprawiedliwie i bezstronnie. Dla ubogich i zepchniętych na margines Pan staje się ucieczką w momentach największego utrapienia. Modlitwa ta przypomina nam, że ziemskie potęgi, choćby wydawały się bezkarne i wszechmocne, ostatecznie przeminą pod Bożym spojrzeniem. Śpiewając te słowa, wychwalamy Boga, który pamięta o niedoli ubogich i nie lekceważy krzyku cierpiących. To wezwanie do cierpliwości i głębokiej wiary, że Boży osąd nad nieprawością jest pewny.
Ewangelia: Mt 17, 14-20
Ewangelia przynosi dziś bolesną prawdę o tym, że nie zawsze chcieć to móc. Przecież uczniowie próbowali uzdrowić epileptyka, a zabrakło ich wspólnocie wiary. Widząc to, zrozpaczony ojciec chłopca prosi o pomoc Jezusa. Ta sytuacja zaskakuje, ponieważ dzieje się bezpośrednio po Przemienieniu Pańskim oraz serii cudów, a mimo to wiara apostołów się zachwiała. Trudno było im przyjąć perspektywę drogi krzyżowej i zmartwychwstania – po prostu tego nie rozumieli. Jezus był tutaj autentycznie oburzony oraz surowy. Słychać u Niego znużenie tą ich stałą postawą. Chrystus przypomina jednak, że nawet najmniejsza wiara, wielkości ziarna gorczycy, ma moc przenoszenia największych gór. Ta scena wzywa nas, byśmy w momentach własnej bezsilności i kryzysów wiary nie poddawali się, ale z ufnością biegli prosto do Chrystusa, prosząc o uleczenie naszych serc.